Eef on the Road
The story of the Eef

Eef-not-on-the-road-anymore

Ik ben nu twee weken terug in Nederland, het lijkt wel twee maanden! Het is bijna raar hoe niet-raar het voelt om weer terug te zijn.
Een warmer welkom had ik me niet kunnen wensen: pap en mam kwamen me ophalen op het vliegveld en onderwijl waren Annemiek en Jose druk in de weer met de verhuisdozen in mijn appartement. Heerlijk om niet in een kaal huis thuis te komen!!
Na dikke knuffels, kussen en WAAAAAH-geroep hebben we geluncht met vlaai en ‘s avonds weer lekker met z’n allen gegeten (ja, het Bourgonisch Limburg zit er nog altijd goed in!). Iedereen bedankt ook voor de plantjes, kaarten, bloemen, emails, het leek wel alsof ik jarig was!
De dagen daarna waren (zijn) gevuld met het verder uitpakken van dozen, afspreken met familie en vrienden en… de zoektocht naar werk. Alledrie vorderen gestaag.
.
Nog wat statistieken en andere weetjes over het afgelopen jaartje:
- Ik ben 10 maanden lang geen enkele keer mijn sleutels vergeten. Dat is voor mij een hele prestatie, even ter illustratie: in Sittard liggen reservesleutels bij mijn zusje, mijn ouders en de buurman en dat is geen overbodige luxe.
- Ik ben 2 keer naar de kapper geweest, een keer in Laos en een keer in Maleisie. Beide keren deed ik een schietgebedje en hoopte maar dat het Engels van de kapster toereikend was om “not too short” te kunnen begrijpen.  En beide keren kwam het goed.
- Meest voorkomend misverstand: dat we in Nederlands Duits spreken (waarom heet onze taal in het Engels Dutch en niet gewoon Netherlandisch of zo?).
- Wat we in Nederland in overvloed hebben en wat in Azië een zeldzaamheid is: prullenbakken in het openbaar, klokken in openbare gelegenheden
- Spullen die eigenlijk te zwaar waren, maar die ik toch heb meegesleept: mijn persoonlijke bibliotheek, mijn fleece dekentje
.
Ten slotte nog een woord van dank voor:
- Pap en mam: “There are two things we should give our children. One is roots and the other is wings.” Bedankt daarvoor.
- Mieke en Gi: vaak de eerste hulplijn op moeilijke momenten
- Fred en Marian voor het krijgen van kinderen die mij steunden door dik en dun (Jose), het goede voorbeeld gaven (Marleen) en goed voor mijn appartement zorgden (Bart)
- Walter: voor de inspiratie
- Stephan: voor de vele praktische tips
- Al: voor het financieel advies
- Floor: voor het ik-volg-mijn-droom-voorbeeld
- het universum: dat ik telkens op de goede plek op het goede moment was
- de meneer in de bus in Laos die over mijn voeten heen kotste: voor de oefening in zen
- alle alle alle mensen die ik ontmoet heb en waar ik voor kortere of langere tijd iets mee heb gedeeld: voor het maken van mijn reis zoals die was
- alle lezers van mijn weblog: voor de leuke reacties!
August 11th, 2010 at 11:52 | Comments & Trackbacks (6) | Permalink


Laatste dagen in Borneo

Na het duiken reisden we door naar Sandakan, van waaruit we een uitstapje maakten naar een Orang Oetan Sanctuary. Een plek waar je orang oetans soort-van-in-het-wild kunt zien. Ze zijn er vrij om te gaan, maar ze worden dagelijks op vaste tijden gevoed. Veel apen komen daarop af en dus ook veel toeristen, waaronder wij!

Nadat we ons lijven nog wat rust hadden gegund  (ongelofelijk wat voor een invloed het drukverschil van het duiken op je lichaam heeft!) gingen we voor drie dagen naar een homestay in Bilit, een piepklein dorpje dat aan een rivier ligt die dwars door het regenwoud stroomt. We sliepen bij het dorpshoofd, communiceren was een tikje lastig, maar toch tof om bij zijn familie te verblijven.


Het dorpshoofd vroeg me of ik al een kindje had en daarna of Walter en ik getrouwd waren. We sliepen samen op een kamer en ik was niet zeker van het beleid t.o.v. ongehuwde personen… Ik dacht dat “not yet” een mooi antwoord zou zijn tussen de waarheid en liegen in. Ik was er alleen niet op bedacht dat er ook vervolgvragen kwamen, wanneer we dan gingen trouwen enzo. Oepsie!

Onze dagen (en sommige avonden) werden gevuld met boottochten over die rivier en wandelingen door het regenwoud, met als voornamelijk doel om beesten te spotten. We hadden het geluk dat we met drie Belgische biologen op pad werden gestuurd, we hoefden dus enkel maar te kijken in de richting die zij aanwezen. We kregen dan een minilezing over hoe de dieren heetten en wat hun kenmerken waren, ideaal. Op de tweede dag ging de motor van ons bootje kapot, daar zaten we dan in the middle of nowhere met zo ongeveer nul passerende bootjes..! Praktisch ingesteld als we waren hebben we uitgebreid bediscussieerd wie van ons vijven als eerste zou moeten worden opgegeten als we om zouden komen van de honger, haha! Na zo’n twee uur proberen de motor weer aan de praat te krijgen (de gids), Vlaams en Nederlands vergelijken (wij) en Kinderen voor Kinderen zingen (Gitta en ik) gaven we de moed op en trad plan B in werking: ons laten drijven op de stroming van de rivier. Het zou ons ongeveer zes uur gekost hebben, als we niet het geluk hadden gehad dat er een visser voorbij kwam die ons met zijn bootje een flink stuk vooruit hielp.

De laatste dag brak aan en we hadden al veel verschillende apensoorten gezien, maar nog geen orang oetans – voor veel mensen een van de voornaamste redenen om naar Borneo te gaan. Het geluk was wederom met ons,  na een prachtige tocht door het regenwoud kwamen we (op de laatste 200 meter!) tegen drie orang oetans tegen. Wisten jullie dat ze elke dag een nieuw nest bouwen? Ik ook niet!

Een 5 uur durende dodenrit (niet overdreven!) bracht ons naar Kota Kinabalu. De chauffeur had een snelheid waar je u tegen zegt, op scherpe haarspeldbochten in de bergen. We moesten ons op momenten letterlijk vastgrijpen aan de stoel om te blijven zitten. Andere voertuigen werden ingehaald alsof het hele begrip “tegenliggers” niet bestaat in Borneo. Lang leve de iPod voor de afleiding! In Kota Kinabalu namen we een hotel, wel lekker om even wat luxe te hebben! Het universum heeft besloten om mij langzaam al een beetje voor te bereiden op de terugkomst, we waren namelijk omringd door Nederlanders.

Waar we erg van geschrokken zijn, was de hoeveelheid palmbomen die we onderweg zagen. Grote delen oerwoud op Borneo zijn gekapt voor plantages die palmolie produceren. Dieren worden in hun bestaan bedreigd, maar na het lezen van dit artikel zagen we dat er nog veel meer aan de hand is. Het is werkelijk ultiem smerig aan alle kanten.

Alle foto’s (behalve die in de bus) gemaakt tijdens de homestay. Walter heeft trouwens een übercoole video gemaakt van het duiken in Sipadan, klik hierrr!

Kort stukje vandaag – ik ga nu mijn tas inpakken, voor de laatste keer…!

.

.

July 26th, 2010 at 11:15 and tagged , , , ,  | Comments & Trackbacks (6) | Permalink


Afscheid en weerzien

Twee keer naar Westside Story binnen een week, hoeveel mensen doen dat? Ik weet het niet, maar Heather en ik zijn in ieder geval twee van die mensen. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog, had Darryn ons uitgenodigd voor de opening night en voor de crew party na afloop. Lekker om me voor de verandering weer eens volledig op te tutten (ik had zelfs parfum geleend van Siegrun!). Het feest was tof, sta je daar ineens tussen alle hoofdrolspelers. We bleven slapen bij Darryn, Heather maakte de volgende dag een American breakfast voor ons. We begonnen ergens vroeg in de middag met champagnecocktails en ons ontbijt eindigde rond een uur of 10 ‘s avonds…
.
De week die daarop volgde hing aan elkaar van afscheidsetentjes: op de yogaschool, met vrienden en met mijn surrogaatfamilie. Ik denk dat afscheid nemen een van de weinige dingen is die niet gemakkelijker worden naarmate je het vaker doet…
.
Reizen op de dag dat Nederland de WK finale heeft verloren is nogal apart. Iedere keer dat ik mijn paspoort moest laten zien kreeg ik blikken vol medelijden toegeworpen, haha. Fijn dat ik er niets om geef, anders was het erg frustrerend geweest!
In het vliegtuig naar Kuala Lumpur had ik maar liefst drie stoelen tot mijn beschikking en ik heb dus heerlijk languit liggen slapen. In KL haalde Walter mij op, ik vloog dus van de ene warme omhelzing naar de volgende.
.
We brachten een dagje door in het centrum van KL, we bezichtigden de KL Tower, die ons vanaf 421 meter hoogte een mooie blik op de stad gunde. De volgende dag moesten we heel vroeg op om het vliegtuig te pakken naar Tawau, een stad op Maleisisch Borneo. Vlakbij Tawau ligt het eilandje Sipadan, dat bekend staat als een van de mooiste duikplekken ter wereld en iemand is op het geniale idee gekomen om een oud boorplatform in de buurt om te toveren tot een duikresort. Walter kwam met het geniale idee dat wij daar wel eens naar toe konden gaan en aldus geschiedde.
We hadden vier dagen geboekt, waarvan we gegarandeerd minstens een dag op Sipadan mochten duiken (het is zo populair dat er elke dag maar 120 vergunningen worden uitgegeven). We hadden ontiegelijk veel geluk: we zijn maar liefst 3 (!) dagen naar Sipadan geweest. Elke morgen vertrokken we om 6 uur met de boot naar het eiland. Normaal gesproken vind het het super als ik een schildpad zie tijdens het duiken, hier zag ik er elke duik wel een paar. Verder heel veel haaien, barracuda’s, 1001 vissen waarvan ik de naam niet weet, zeesterren: echt on-voor-stel-baar veel wildlife. Ik heb mezelf 4 dagen in mijn arm lopen knijpen omdat ik maar niet kon geloven dat ik hier echt was.
.
Maleisie is het eerste islamitische land waar ik reis. Behalve veel hoofddoekjes en weinig varkensvlees, merk ik er weinig verschil met de andere Aziatische landen waar ik was. Tot het moment dat ik onze buskaartjes ging betalen… Walter kreeg me toch een paar vuile blikken toegeworpen! Totaal onverantwoord natuurlijk, om zoiets door een vrouw te laten afhandelen.
De taal komt hier overigens sterk overeen met Indonesisch, dus ik kon mijn op Bali opgedane vocabulaire meteen weer uit de kast trekken.
.
Ik heb erg moeten lachen om de suggesties voor wat BZT betekent, niemand heeft het geraden, dus de hoofdprijs van 1 miljoen euro moet ik zelf op zak houden. Het goede antwoord was Blog Zonder Titel. Inspiratieloze blogtitels, dat krijg je als je zo lang op dezelfde plek blijft he.
Verder kan ik jullie na 10 maanden intensieve research mededelen dat het meest gebruikte wachtwoord voor draadloos internet is: a1b2c3d4e5.
Tot volgende week!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
July 19th, 2010 at 08:56 and tagged , , , , , ,  | Comments & Trackbacks (4) | Permalink


B.Z.T.

De week nadat ik met Rosie in de Blue Mountains was, ben ik er nog een keer naar toe gegaan. Dit keer niet voor een wandeling, maar voor het
Winter Festival in Katoomba: veel mensen verkleed als middeleeuwse personages, een optocht… het maakte het gemis van carnaval 2010 een klein beetje goed! Er was een couchsurfmeeting georganiseerd, dus we zaten met zo’n 25 man in de trein, maar met zo’n groot evenement is het ondoenlijk om met iedereen bij elkaar te blijven. Heather, Holly en ik adopteerden Dori (uit Duitsland) die we in de trein ontmoetten en met z’n viertjes hebben we een waanzinnig leuke dag gehad.
.
Het was erg koud, maar kopjes chai en onze übercoole dancing moves hielden ons warm. Op de radio wordt inmiddels gepraat over de onvoorstelbare kou, hoe de inwoners van Sydney daarmee omgaan en met hoeveel kruiken ze in bed liggen! Het klinkt mij allemaal een beetje

overdreven in de oren, overdag is het ongeveer 18 graden, ‘s nachts koelt het af tot iets beneden de 10. Door de bijna constant aanwezige zon komt het voor mijn gevoel overeen met een prachtige Limburgse lentedag, bepaald niet verkeerd. Maar ik moet toegeven: ‘s nachts is het wel echt koud, m.n. omdat de huizen hier niet gebouwd zijn op lage temperaturen (centrale verwaring heb ik hier nog nergens gezien!).
.
Het vrijwilligerswerk op de yogaschool loopt intussen lekker, ik heb het er erg naar mijn zin. In ruil mag ik gratis yogales volgen, dus iedereen heeft er baat bij! Verder ben ik een toegewijde hondenuitlater geweest – hoeveel aanspraak je krijgt als je met een hond loopt! Iedereen die eenzaam is zou ik het advies geven om een hond te lenen. Zorg er dan welvoor dat je weet hoe oud hij is en wat voor een ras enz., want het is suf als je al die vragen niet kunt beantwoorden (sprak zij uit ruim opgedane ervaring…!).
Bruce en Siegrun zijn weer terug van hun vakantie in Europa, die ze deels met mijn ouders hebben doorgebracht. Leuk om hun foto’s te zien met daarop twee hele bekende gezichten!
.
Op mijn lijstje voor-het-eerst-in-mijn-leven-gedaan kan inmiddels ook “sushi maken” worden geschreven. Ik had wat mensen uitgenodigd en dacht dat het wel leuk zou zijn om sushi voor ze te maken. Halverwege de voorbereidingen realiseerde ik me, dat als de rijst mislukte, de hele avond in de soep zou lopen. Hoe meer ik op internet las over sushirijst maken, hoe minder ik het zag zitten… Maar wie A zegt, moet ook B zeggen, dus toch maar doorgezet en… de rijst lukte precies goed en de sushi was heerlijk.
Leuke luitjes, sake erbij: ook zonder foto zien jullie het plaatje wel voor je, denk ik zo.
.
Darryn (die drumt in West Side Story) nodigde Heather en mij uit voor een “family & friends” optreden van de musical, een soort generale repetitie. Dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen. Ik had West Side Story nog nooit gezien en ik vond het héél erg tof. Vanavond is de officiele openingsavond, met aansluitend een feest voor de crew. Jullie mogen drie keer raden wie er wederom zijn uitgenodigd!
.
Morgen breekt officieel mijn laatste week in Australie aan! Ik heb in mijn blogjes nooit veel geschreven over de verdere reisplannen, omdat het meestal toch radicaal anders loopt dan ik verwacht. Wellicht tart ik nu het noodlot, maar ik waag het erop om jullie te vertellen dat ik volgende week naar Maleisie vlieg om daar nog even twee weken Stoere Dingen te gaan doen met Walter, alvorens ik weer terugkom naar huis.
.
p.s. Wie raadt als eerste waar BZT voor staat??
July 4th, 2010 at 06:41 and tagged , , ,  | Comments & Trackbacks (5) | Permalink


Sydney, Blue Mountains & een vliegticket

Siegrun en Bruce zijn inmiddels naar Europa vertrokken (o.a. voor een fietsvakantie met mijn ouders!), dus ik heb het huis voor mezelf. Siegrun wilde niet dat ik eenzaam was hier, dus ze stelde voor dat ik hier couchsurfers zou ontvangen in de tijd dat zij weg zijn. Dat liet ik me geen twee keer zeggen, Holly en Richie (een Brits stel van 26) zijn een paar dagen komen logeren. Vanaf het moment dat ze binnenkwamen was het huis vol met gelach, leuke gesprekken en goed eten. Ze blijven nog een paar weken in Sydney, dus we zijn gelukkig nog niet van elkaar af. Twee andere mensen die ik regelmatig zie zijn Heather (Amerikaanse, werkt hier sinds anderhalf jaar) en Darryn (drummer in West Side Story, woont hier zolang de show in Sydney speelt). Ik geniet ervan om nu langer op een plaats te zijn en mensen echt te leren kennen, het maakt dat ik me hier goed thuis voel.
.
Het WK leeft hier ook enorm, op diverse plaatsen in de stad zijn megagrote schermen waar mensen samen de wedstrijden bekijken. Als Nederland om 20.30 voor de televisie zit, is het hier 4.30 ‘s morgens, dus je moet de wedstrijden wel erg graag willen zien om er zo vroeg voor op te staan. Ik kijk normaal gesproken niet eens voetbal als het op een normaal tijdstip wordt uitgezonden, dus ik peins er niet over om er midden in de nacht voor op te staan hier!
.
Desondanks was ik het afgelopen weekend toch om 4.30 uur op, ik heb namelijk weer een Vipassana meditatie cursus gedaan, ditmaal een soort “opfriscursus” van drie dagen. Het meditatiecentrum bevond zich in de Blue Mountains, een natuurpark dat maar twee uur treinen van Sydney afligt (en ik betaalde maar $7,80 = €5,50 voor een enkeltje, daar mag de NS een voorbeeld aan nemen!). Na de eerste meditatie ‘s morgensvroeg werden we getrakteerd op de mooiste zonsopgangen, prachtige kleuren aan de hemel en op de voorgrond de bergen. ‘s Avonds hetzelfde liedje bij de zonsondergang, met daarbij nog zo ongeveer 1.394.203 sterren, wauw! Zodra de zon onder was, was het superkoud: slaapzak, deken, legging aan onder mijn pyjama en een kruik in bed! Ik geloof dat het wel anderhalf jaar geleden is dat ik het zo koud heb gehad.
.
De dag dat de meditatie eindigde kwam Rosie (dochter van Siegrun en Bruce, wiens plek ik inmiddels volledig heb overgenomen: ik slaap in haar bed, draag haar kleren en schoenen!) naar de Blue Mountains, we hebben de nacht doorgebracht in een gezellig hostel en de dag daarna zijn we gaan wandelen. Was erg mooi en super gezellig. Onvoorstelbaar dat zo’n ruige natuur zich zo dicht bij de stad bevindt, ik ben zeker van plan om er nog vaker naartoe te gaan.

.
En dan de uitslag van de verkiezingen…. ik ben me rot geschrokken!! Het is erg raar om tussen allemaal niet-Nederlanders te zitten, niemand praat erover of weet er ook maar iets van. Dus, of ze er nu op zaten te wachten of niet, ik heb mijn vrienden hier inmiddels volledig op de hoogte gebracht van de Nederlandse politiek.
De uitslag draagt bepaald niet bij aan mijn zin om weer terug naar Nederlandte komen, maar gelukkig zijn er nog een he-le-boel andere redenen (jij, en jij en jij, en hij en zij en jullie…) waarom ik WEL terug wil. Toen ik vertrok leek 10 maanden oneindig, en nu… staat er opeens een heuse terugkeerdatum in mijn agenda! Op 28 juli, (foutje foutje foutje… tijdsverschil, nachtvluchten, aansluitingen en wazige Evelines zorgen er samen voor dat ik me een dagje vergist heb! ik kom aan op 27 juli!!) lieve vrienden en familie, zet ik weer voet op Nederlandse bodem. En mijn gevoelens daarbij? Heeeel erg dubbel!
June 18th, 2010 at 04:17 and tagged , , ,  | Comments & Trackbacks (8) | Permalink


Winter wonderland

‘t Is een tijdje geleden dat ik voor het laatst wat heb laten horen, ik moet zelf nu ook even gaan graven wat er sindsdien allemaal gebeurd is. Het universum heeft goed geluisterd naar mijn geklaag over de hitte in het tropische Cairns: toen ik in Sydney aankwam, regende het pijpestelen en dat is het sindsdien (in meer en mindere mate) blijven doen. Siegrun meent dat alle regenrecords worden verbroken deze winter! Een ander idee van haar is om hier een leuke vent voor mij te zoeken, zodat ik nog wat langer blijf (ik help wat in het huishouden en dat bevalt wel, geloof ik..!).
.
Hoewel de regen natuurlijk niet leuk is, zijn er nog genoeg zonnige dagen om erop uit te gaan en er is hier genoeg te doen! De Biennale, een tweejaarlijks kunstfestival, is aan de gang, dus ik laat me lekker onderdompelen in allerlei kunsttentoonstellingen. Afgelopen week ben ik ook naar een voorstelling in het Opera House geweest, ik heb genoten van the Australian Chamber Orchestra, waaaaauuuuwwww! Ze speelden een stuk dat gecomponeerd was door de gitarist van Radiohead en twee klassieke stukken (van Schubert en Brahms) (klik hier voor een video).
.
Verder heb ik me een biebkaart geregeld (jippie!), bezoek ik couchsurfmeetings (frisbee in het park, film kijken, wandelingen, etc.) en vanaf morgen begin ik hopelijk ook met vrijwilligerswerk bij de ashram waar ik yogales volg. Op de foto een indruk van het lichtfestival waarbij video’s worden geprojecteerd op het Opera House en andere gebouwen.  Van deze kerk heb ik serieus 40 foto’s gemaakt, zo mooi was elke nieuwe projectie.
.
Een klein probleempje was de inhoud van mijn garderobe… tijdens de maanden in Azie had ik genoeg aan t-shirtjes en flipflops. Winters Sydney vraagt om een ietwat andere aanpak. Dat – en de uitverkoop – gaf me natuurlijk het perfecte excuus om flink te gaan shoppen, op zoek naar warme kleren. Aangevuld met wat truien van Siegrun en schoenen van Rosie (haar dochter) sta ik er de komende weken weer patent op!
.
Tsja en mijn verdere bezigheden… de laatste afleveringen van Lost kijken, rennen, koken – dat doe ik in Sittard ook allemaal, dus dat lijkt me nou niet bijzonder boeiend om over te bloggen. Een grappig weetje over Australie dan maar, om mee af te sluiten: de meeste mensen hebben thuis geen slot op de wc of badkamer. In de regel is het bezet als de deur dicht is, of als je een lichtstreep onder de deur door ziet komen.
.
p.s. Op de laatste foto zien jullie hoe de Harbour Brigde eruit ziet als je paddo’s hebt gebruikt (of als je gewoon heel braaf met de instellingen van je camera hebt zitten spelen…)
June 2nd, 2010 at 15:05 and tagged ,  | Comments & Trackbacks (5) | Permalink


Queensland!

Mijn CS-host in Cairns, Stru, kwam me ophalen van het vliegveld in Cairns. Ik kwam ‘s avonds laat in het donker aan, dus toen ik de volgende morgen wakker werd, zag ik pas in wat voor een geweldige omgeving ik was beland: vanaf het balkon zag ik zo ongeveer 700 verschillende tinten groen van het regenwoud. Na een stevige wandeltocht door de bush, ben ik gaan slapen op het balkon, zodat ik ‘s morgens wakker werd in de frisse buitenlucht, luisterend naar de vogeltjes en omgeven door al het groen, wauw!
.
Ik wilde graag verder doorreizen naar het noorden, maar het openbaar vervoer is hier net zo goed geregeld als op de Slek… dat was dus niet echt een optie. Aangemoedigd door Stru en zijn huisgenoot Ross besloot ik te gaan liften (vertel dit a.u.b. niet aan mijn moeder!!). Ross zette me af op een goede liftplek en daar stond ik dan met mijn tas en bordje! Ik moest lachen om mezelf, ik dacht echt: wat ben ik dan nu weer aan het doen?!
Binnen een kwartier stopte er een auto met een meisje van mijn leeftijd en haar ouders. Toen ik vertelde dat het mijn eerste keer was dat ik liftte, vertelde zij dat ze ook nog nooit eerder iemand had opgepikt! De moeder was zo enthousiast dat ze een foto van mij wilde maken, hahaha…! Ze zetten me af in Port Douglas, waar ik mijn backpack bij de plaatselijke VVV stalde en de dag heb doorgebracht aan het strand, al lezend, schrijvend en

picknickend. In de namiddag kwam Rodney mij ophalen, de volgende couchsurfer waar ik ging logeren. Hij woonde samen met een vriend op een boerderij, ik kreeg er een beetje het gevoel van McLeod’s Daughters. Ik heb me (in stilte!) kapot gelachen om Rodney en zijn vrienden die ‘s avonds op
bezoek kwamen. Een van hen kwam in de auto aangereden met in de ene hand een sigaret en in de andere een glas bier, schijnbaar leren ze hier behalve de hellingproef en fileparkeren nog andere bijzondere verrichtingen voor het rijexamen…! De gesprekken gingen met name over wie de meeste, grootste, coolste, duurste wat-dan-ook had. Niet echt my cup of tea, maar voor een avondje vond ik het erg vermakelijk.
.
De dag erna had ik weer gelegenheid tot leukere gesprekken: ik had weer met Annemiek en Gidion afgesproken. Zij hadden inmiddels een campertje gehuurd: niet erg nieuw en al helemaal niet erg fris…. maar toch errug leuk! Samen reden we naar een krokodillenfarm, waar we niet alleen krokodillen gezien, maar ook gegeten hebben!
.
De twee daaropvolgende dagen hebben we doorgebracht op The Great Barrier Reef, twee dagen en een nacht op de oceaan met veeeeeel mogelijkheden om te duiken en snorkelen. Het koraal en de vissen waren geweldig mooi: ik heb Nemo gevonden en zelfs een hele grote zeeschildpad gezien. Ik heb ook voor de eerste keer een nachtduik gemaakt. Er was die avond op die plek helaas weinig te zien, maar ik vond het wel een bijzondere ervaring om met een zaklamp op de bodem

van de oceaan te zijn! Annemiek heeft het bij snorkelen gelaten en Gidion heeft een aantal introductieduiken gemaakt, waardoor hij nu enthousiast plannen smeedt om ook zijn duikbrevet te halen. Aan al dat moois zat ook een keerzijde: we werden hartstikke zeeziek, ik heb zelfs twee keer over de railing gehangen om de vissen te voorzien van mijn nog-niet-verteerde eten. Nou ja, kan ik dat ook mijn eerste-keer-gedaan-lijstje zetten…. ‘s Nachts hebben we met zijn drietjes op het dek geslapen, omdat je daar minder voelde van het geschommel. Tussen de misselijkheid door heb toch nog wel genoten van het feit dat ik daar lag, in de open lucht op The Great Barrier Reef, met boven ons meer sterren dan ik ooit van tevoren gezien heb. Eenmaal van de boot af, hebben we nog lange tijd wiebel op de benen gestaan, blegh!
.
Voor Annemiek en Gidion was het weer tijd om verder door naar het noorden te reizen en ik – ik ga weer terug naar Sydney! Hoe mooi het hierook is, ik heb behoefte aan een vaste plek. Ik had al met Siegrun en Bruce afgesproken dat ik in juni op hun hond zou passen als zij in Europa zijn en nu heb ik besloten om gebruik te maken van Siegruns aanbod om al voor die tijd bij hen te komen wonen. Dus: tijd om weer afscheid te nemen van mijn lieve sissy en schoonbroer! Mensen konden het overigens vaak niet plaatsen dat wij met zijn drietjes reisden en leken soms bijna opgelucht te horen dat Annemiek en ik zusjes waren – ik zou wel eens willen weten welke verhalen ze zich  over ons drieen in hun hoofd hebben gehaald!!!
.
p.s. Onderwaterfoto’s heb ik helemaal zelf gedownload via google (… en dus niet zelf gemaakt!)
May 18th, 2010 at 05:40 and tagged , , , , , ,  | Comments & Trackbacks (3) | Permalink


De reddertjes in Kangoeroeland

Wij zijn wat te nuchter voor een tranentrekkende scene uit “Hello Goodbye”, maar we hebben uitgebreid geknuffeld op de luchthaven in Melbourne! Heerlijk om Mieke en Gidion weer te zien, na 7 maanden hebben we heel wat bij te kletsen. De avond voor vertrek was Gidion aangereden, dus ze moesten nog halsoverkop naar het ziekenhuis. niet bepaald een relaxed afscheid van Nederland dus. Zijn auto ligt in de prak, maar hijzelf is gelukkig okee.
.

Na een dagje wennen-aan-het-Australisch-accent, sightseeing in Melbourne en he-jullie-zijn-er-ECHT, gingen we de Great Ocean Road doen, een weg langs de zuidkust van Australie met prachtige uitzichten op… jawel: de oceaan! We mochten Simone’s auto lenen, dus dat was ideaal. We hebben drie dagen gereden, af en toe stopten we ergens om een stukje te wandelen of om gewoon nog langer van het uitzicht te kunnen genieten. Na 3 dagen, zo’n 600 kilometer, 6 warme chocomels (de tweede dag was het koud en nat!!), ontelbare mooie uitzichten, 1 paar natte voeten (ik laat maar even in het midden van wie dat paar voeten was…) en precies 374 melige grapjes waren we weer terug in Melbourne.
.
We vlogen door naar de ouders van Simone (Siegrun en Bruce, vrienden van mijn ouders) in Sydney. We hebben ons laten verwennen door Siegrun, die al haar kookkunsten op ons leek te willen uitproberen. Haar andere hobby is het hetplannen van uitjes en vakanties, dus voor reisadvies hoefden we niet ver te gaan. Natuurlijk hebben we de Harbour Brigde en het Opera House bewonderd, de foto’s staan helaas op de camera van Gidion en Annemiek, dus jullie moeten even je creativiteit laten werken:
* google een foto van het Opera House en print deze
* print de foto van Annemiek, Gidion en mij
* knip A&G&mij uit (netjes langs de lijntjes!)
* plak ons voor het Opera House
* nu heb je de klassieke wij-zijn-in-Sydney-geweest foto geproduceerd die eigenlijk bij dit blogje zou moeten staan
Hartelijk dank voor jullie medewerking.
.
We hebben een aantal stranden in Sydney gezien en ik heb zelfs nog een bikini gescoord – in de uitverkoop, want het wordt hier winter! In de bus viel ons op dat mensen de buschauffeur bedanken bij het uitstappen. Deze vriendelijkheid zie ik op verschillende plaatsen, zo vraagt men bij de kassa bij de kassa niet alleen naar hoe het met je gaat, maar men luistert ook nog echt naar het antwoord! Mensen zeggen constant “no worries” en lijken er ook echt naar te leven.
Rosie (de andere dochter van Siegrun en Bruce) nam ons een dag op sleeptouw, met o.a. een fietstocht die ik behoorlijk

wist te verpesten door mijn fietstas kwijt te raken, met daarin veel geld (net gepind), creditcard en paspoort. Wat was ik opgelucht toen we hem terugvonden in het park – dankjewel alle lieve mensen uit Sydney die hem niet hebben meegenomen.
Een dag na de vlucht van Annemiek en Gidion nam ik ook het vliegtuig naar Cairns, in het noordoosten van Australie. Het is een vlucht van ruim drie uur, maar voor mijn gevoel is het niet ver, omdat ik gewoon in Australie blijf, raar hoe dat werkt in zo’n enorm groot land!
May 12th, 2010 at 03:56 and tagged , , ,  | Comments & Trackbacks (5) | Permalink


Melbourne (en omstreken!)

Mijn verjaardag heb ik gevierd met Jen (een huisgenootje van Jeremy, de couchsurfer waar ik logeerde) en Rowena (haar vriendin). In het busje van Jen hebben we een tour gemaakt langs de Mornington Peninsula: mooooie uitzichten, fish & chips op het strand en…. op de terugweg zijn we langs allemaal “wineries” gegaan! Het gebied is een echte wijnstreek en het leuke is dat je overal naar binnen kunt om (gratis!) wijntjes te proeven. (De eigenaar van de winery maakte deze foto, schijnbaar vond hij zijn proeflokaal belangrijker om de foto te zetten dan ons, haha! Mooi plafond he?!)
.
Ik logeerde inmiddels niet meer bij Jeremy, maar bij Simone (= dochter van vrienden van mijn ouders) en Dene (= haar vriend), zij wonen tijdelijk bij Dene’s moeder Gill  (kunnen jullie het nog volgen?). Zij vieren verjaardagen altijd met champagne en taart en wie ben ik om daar tegenin te gaan…….?
Kortom, een leuke dag met ook nog heeeeeel veel emailtjes, dankjewel! Jose had zelfs een hele film in elkaar geknutseld, ik zal eens kijken of ik die later een keertje online kan zetten.
.
Simone en Dene gingen een lang weekend naar national park The Grampians en vroegen of ik zin had om mee te gaan. Ehm…. is de paus katholiek? Natuurlijk had ik daar zin in!! Er waren nog vrije plaatsen in de auto, dus ik zette een berichtje op de couchsurf website en zo kwam het dat Jenny (uit Duitsland) met ons mee ging. De eerste dag zijn we kletskliedernat geregend, maar daarna werd het gelukkig beter. Ik kan niet omschrijven hoe mooi het daar was, kijk maar gewoon naar de foto’s (het kostte me moeite om een selectie te maken!!).
.
Ik krijg uit Nederland van iedereen blije berichtjes over het lenteweer en hier is het veel aan het miezeren geweest de afgelopen dagen, ideaal museum-weer dus. Ik hem me o.a. laten onderdompelen in de aborginalkunst en -geschiedenis, erg boeiend.
.
Fietsen in Melbourne doe je met professionele kleding aan, een helm op en in een hoog tempo! Hier geen moeders die op hun gemakje naar de winkel fietsen op de omafiets. De helm is verplicht, maar de fietskleding en het hoge tempo heb ik maar achterwege gelaten toen ik door de stad fietste. Alle Australiers die ik spreek en die eens in Nederland zijn geweest, beginnen ook meteen over de hoeveelheid fietsers en de goede voorzieningen!
.
Als je hier door de stad loopt, zie je meteen dat ze geen gebrek hebben aan ruimte, maar wel aan water: de meeste huizen hebben enkel een begane grond en er staan op veel plaatsen bordjes in de tuin waarop staat dat de bewoners regenwater gebruiken. Toen ik met Simone de immigratiepolitiek van Nederland en Australie vergeleek, vertelde ze ook dat de hoeveelheid beschikbaar water een belangrijke factor is voor Australie!
.
In plaats van de verjaardag van de koningin, heb ik gisteren de verjaardag van een collega van Simone gevierd. Ze werd 30 en had daarom een speciale citytour gemaakt. We moesten in teams door het centrum van Melbourne rennen om allerlei opdrachten uit te voeren en voorwerpen te verzamelen (voor mijn scoutingvriendjes: het was een soort jota-avondspel!). Heel tof en wat nog toffer was… wij waren het winnende team! Na de citytour zijn we lekker gaan dansen, kortom: een heerlijke avond!
.
Ik krijg onderhand ook langzaam weer zin om terug naar Nederland te komen (de verjaardagswensen hebben daaraan wel bijgedragen!). Maar nu eerst komt Nederland naar mij toe: over een uurtje landen Gidion en Annemiek in Australie!
.
.
.
May 1st, 2010 at 10:59 and tagged , , , ,  | Comments & Trackbacks (6) | Permalink


Down Under!

Mijn eigenlijk plan was om twee weken in Maleisie door te brengen, voordat mijn vlucht naar Australie vertrok. Maar na bijna 7 maanden Azie voelde ik er meer voor om weer naar de westerse wereld te gaan. Je vluchtbestemming kun je bij Airasia niet wijzigen (vertrekdatum wel!), dus zo kwam ik tot de rare constructie om vanuit Bali via Kuala Lumpur (Maleisie) naar Melbourne te vliegen!

Minder dan 24 uur in Maleisie, twee stempels in mijn paspoort rijker en hop… weer naar het vliegveld. Weer naar een nieuw continent, ik vond het super spannend!

De eerste dagen heb ik gecouchsurft bij Jeremy, ik kwam ‘s nachts aan en ik sliep met een kat op mijn voeten! Ayla deed dat ook altijd, dus een beter welkom had ik me niet kunnen wensen. De katten zijn hier overigens 10x zo dik als alle scharminkeltjes die ik in Azie gezien heb.

Lopend door Melbourne kon ik niet stoppen met alles te vergelijken met thuis en Thailand. Raar hoe je hersens altijd proberen alles te kaderen, om nieuwe indrukken te kunnen opslaan.  Wat ik het allerfijnste vind, is dat het weer hier weer een beetje normaal is. Als ik mensen onderweg vertelde dat ik naar Melbourne vloog, waarschuwden ze me voor het weer: het is daar koud hoor, je komt aan in de herfst! Ik vraag me af sinds wanneer 25 graden onder de categorie “koud” valt. Voor het eerst sinds heel erg lang kan ik buiten zitten zonder dat het zweet me meteen over de rug loopt.

Melbourne staat bekend om de streetart (zie foto). Het heeft niet de toeristische trekpleisters die Sydney wel heeft, maar het is een levendige en gezellige stad. Veel parken, veel mensen buiten, hier houd ik het best nog eventjes vol!
Jeremy woont met drie anderen in huis en een van hen had een groot stuk gerookte forel – tijd voor een dinner party dus! Na het eten gingen we naar een concert, het was erg lang geleden dat ik goeie live muziek hoorde, dus ik was helemaal happy.

Op de middelste foto zien jullie dat mijn verjaardag hier zelfs wordt aangekondigd met flyers op lantaarnpalen……!

.

.

.

.

April 21st, 2010 at 07:59 and tagged , ,  | Comments & Trackbacks (17) | Permalink


Next Page »