Elizabeth Gilbert schreef het boek “Eten, bidden, beminnen”, mijn variant over Vang Vieng zou “Masseren, lesgeven, feesten” kunnen heten, want dat waren hier mijn voornaamste bezigheden.

Ik vond het fijn om een beetje routine in de dag te hebben. Ook het feit dat we daar zaten met een groep vrijwilligers maakte het een leuke plek om te verblijven, zo’n boerderij trekt toch weer een ander slag mensen dan de gemiddelde toerist.

‘s Avonds maakten we vaak een kampvuur op het strandje naast de rivier, mijn kampeergevoel was compleet! Op een avond vertelde ik in een min of meer melancholische bui over Sinterklaas in Nederland, waarop we besloten om lootjes te trekken en surprise te doen op 6 december. Ik flanste  verkleedkleren in mekaar en downloadde wat plaatjes en informatie van internet. Een Australische Sinterklaas die “Dag lieve kinderen!” zei (en geen idee had wat het betekende), een Duitse Zwarte Piet, een uitgebreid Laotiaans feestmaal, Sinterklaasliedjes op de gitaar en natuurlijk cadeautjes en gedichten… het was een heel erg leuke avond!

Een andere avond was er een feest voor Mrs Thi, de vrouw van de eigenaar van de boerderij. Ze had een ongeluk gehad en dit feest was uit dankbaarheid voor haar herstel. Overdag was er een ceremonie met een monnik (was ik niet bij) en ‘s avonds

was er een feest, zo groot dat het wel een bruiloft leek! Ik heb er Laotioaans leren dansen, dat houdt in: twee rijen waarin je met je danspartner minstens een meter uit elkaar staat (je vraagt je af hoe de mensen hier met elkaar flirten!!), je handen heel sierlijk bewegen, langzaam een beetje opzij schuifelen en vooral NIET bewegen met je heupen, schouders, of welk ander lichaamsdeel dan ook! Na het feest zijn we met de Laotiaanse jongeren die op de boerderij werken (de meiden in de keuken, de jongens op het land) naar “The Moon” geweest, waar de lokale bevolking uitgaat. De zaak sloot al rond half 1 (dat is vrij standaard in Laos, heb ik de indruk), dus we zijn op de boerderij nog even doorgegaan met een kampvuur… de dag erna was niet mijn meest productieve!

Mijn oorspronkelijke plan was om twee of drie dagen te blijven, het werden uiteindelijk bijna twee weken en ik had er nog wel wat dagen aan vast willen plakken… Dat is een van de minder leuke dingen aan het reizen: telkens weer afscheid moeten nemen.

Een ander niet-zo-leuk iets is de diarree die zo ongeveer elke drie weken terug komt en een paar dagen aanhoudt. Het is niet zo erg dat ik er echt ziek van ben, maar erg energiek ben ik op die dagen niet en ik breng wat meer tijd door op de wc… (tot zover de berichtgeving waar niemand op zit te wachten!!).

Verder kan ik jullie nog melden dat ik na 2,5 maand reizen ein-de-lijk zover ben dat ik wat routine heb in het inpakken van mijn rugzak! Dat werd ook wel eens tijd, hihi! Sinds vorige week is er ook weer een item aan de packlist toegevoegd: ik heb van Andy zelfgemaakte eetstokjes gekregen!

Het bloed kruipt natuurlijk weer waar het niet gaan kan… ik ben aan het lesgeven! Veel mensen hier op de Organic Farm helpen mee aan het bouwen van een huis van klei, verzorgen de geiten of geven Engelse les aan de plaatselijke school. Ik informeerde of er mogelijkheden waren voor mij en jawel – de Zweedse jongen die deze week zou beginnen kwam een paar dagen later, dus ik kon zijn lessen overnemen.

Een korte lesinhoud en summiere informatie over de klas – en daar werd ik het diepe ingegooid. Al mijn onderwijservaring vanuit Nederland heb ik opzij moeten zetten, want het is allemaal compleet anders. Het moeilijkste zijn de ochtendklassen op de basisschool. Hun Engels niveau is zo laag dat er eigenlijk geen echte communicatie mogelijk is. Mijn hele arsenaal aan leerzame spelletjes was dus tamelijk nutteloos, want het is moeilijk iets uit te leggen of voor te doen wanneer je eigen vocabulaire in Lao niet verder komt dan “hallo” en “dankjewel”.
Meer plezier had ik in de avondklassen, met kinderen van 16 – 18 jaar oud. Een typische vraag die ze mij meteen stelden was, uit hoeveel personen mijn familie bestaat (en 4 personen is echt belachelijk weinig, dus pap en mam dan weten jullie dat!!).
De manier van lesgeven is in mijn ogen erg ouderwets. Op een dag had ik een hele droge les over grammatica, waarbij mijn kinderen in Nederland na 10 minuten ofwel in slaap zouden vallen ofwel de tent zouden afbreken. Tot mijn grote verbazing vonden de kinderen het hier geweldig: ik heb ze de hele les kunnen boeien met rijtjes overschrijven van het bord, woorden nazeggen.en nieuwe rijtjes bedenken. Het grootste verschil met Nederland is dat de kinderen niet worden opgeleid om zelf na te denken. Dat is niet mijn manier, maar ik realiseer me dat ik met zo’n korte aanwezigheid geen verschil kan maken hierin.

Buiten het lesgeven om geef ik veel massages! Ik ben blij dat ik veel kan oefenen en de mensen hier zijn natuurlijk erg gewillig om als oefenobject te dienen. Elke dag vertrekken en arriveren weer nieuwe mensen, dat maakt het erg gezellig. De omgeving is heel mooi, er stroomt een riviertje en er zijn prachtige bergen. Ondanks dat ik een kamer heb, heb ik het gevoel dat ik aan het kamperen ben. De boerderij is bijna hemel op aarde, behalve dan tussen 11.00 en 18.00 uur, wanneer de omgeving wordt ondergedompeld in partyhits van Oasis en Lily Allen. 99% van de toeristen die in Vang Vieng komen gaat hier tuben, dat houdt in dat je in een grote band over de rivier gaat. Langs de rivier zijn allemaal provisorische barretjes, waar ze KEIKARDE muziek draaien en waar flink gedronken en gedanst wordt. Van de ene kant hartstikke leuk en het brengt natuurlijk veel geld in het laatje, maar van de andere kant is het contrast met de plaatselijke bevolking en de omgeving wel erg groot. Corruptie maakt het onmogelijk om tot een compromis te komen, wat me wel laat nadenken over hoe het er over een paar jaar aan toe zal gaan…

Ik ben nog wezen fietsen met Julia uit Italie. Het was prachtig, we hebben gezwommen in de “blue lagoon” en hebben een indrukwekkende grot bezocht. Ik zou jullie heel graag de foto’s laten zien, maar daarvoor moet ik even wachten op een betere internetverbinding.
Tot slot nog een paar wetenswaardigheden:
- Laotianen kennen geen Limburgs kwartiertje maar een Laotiaanse anderhalf uur. Alles duurt hier gemiddeld vier keer zo lang als je zou verwachten (het is dus niet erg handig om je eten pas te bestellen op het moment dat je rammelt van de honger – ja, ik spreek uit ervaring…!)
- Ze werken de hele week door, ook de weekends. Ze hebben vrij met volle maan en nieuwe maan.
- Ze kunnen zich niet voorstellen dat westerse mensen geen rijstvelden hebben naast hun normale baan. Want waar haal je dan je eten vandaan als er niks meer in de supermarkt is?
- Blijkbaar zijn er in het centrum van Vang Vieng ooit een paar toeristen geweest die positief reageerden op oude afleveringen van Friends want nu worden in letterlijk elk guesthouse en elke eettent constant afleveringen getoond
- Ik heb vanmorgen maar liefst 2,5 miljoen kip van de bank gehaald (dat was 200 euro)