Mijn eigenlijk plan was om twee weken in Maleisie door te brengen, voordat mijn vlucht naar Australie vertrok. Maar na bijna 7 maanden Azie voelde ik er meer voor om weer naar de westerse wereld te gaan. Je vluchtbestemming kun je bij Airasia niet wijzigen (vertrekdatum wel!), dus zo kwam ik tot de rare constructie om vanuit Bali via Kuala Lumpur (Maleisie) naar Melbourne te vliegen!

Minder dan 24 uur in Maleisie, twee stempels in mijn paspoort rijker en hop… weer naar het vliegveld. Weer naar een nieuw continent, ik vond het super spannend!

De eerste dagen heb ik gecouchsurft bij Jeremy, ik kwam ‘s nachts aan en ik sliep met een kat op mijn voeten! Ayla deed dat ook altijd, dus een beter welkom had ik me niet kunnen wensen. De katten zijn hier overigens 10x zo dik als alle scharminkeltjes die ik in Azie gezien heb.

Lopend door Melbourne kon ik niet stoppen met alles te vergelijken met thuis en Thailand. Raar hoe je hersens altijd proberen alles te kaderen, om nieuwe indrukken te kunnen opslaan.  Wat ik het allerfijnste vind, is dat het weer hier weer een beetje normaal is. Als ik mensen onderweg vertelde dat ik naar Melbourne vloog, waarschuwden ze me voor het weer: het is daar koud hoor, je komt aan in de herfst! Ik vraag me af sinds wanneer 25 graden onder de categorie “koud” valt. Voor het eerst sinds heel erg lang kan ik buiten zitten zonder dat het zweet me meteen over de rug loopt.

Melbourne staat bekend om de streetart (zie foto). Het heeft niet de toeristische trekpleisters die Sydney wel heeft, maar het is een levendige en gezellige stad. Veel parken, veel mensen buiten, hier houd ik het best nog eventjes vol!
Jeremy woont met drie anderen in huis en een van hen had een groot stuk gerookte forel – tijd voor een dinner party dus! Na het eten gingen we naar een concert, het was erg lang geleden dat ik goeie live muziek hoorde, dus ik was helemaal happy.

Op de middelste foto zien jullie dat mijn verjaardag hier zelfs wordt aangekondigd met flyers op lantaarnpalen……!

.

.

.

.

Eerst nog een paar fotootjes van mijn voornaamste bezigheden op Koh Chang om jullie (in de sneeuw)  jaloers te maken:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Vanuit Koh Chang gingen we naar Bangkok, waar we in een luxe hostel verbleven, errug leuk voor de verandering. De douche had zowaar een heus douchegordijn en als ik in de spiegel keek zag ik mijn gezicht! (in plaats van mijn nek, wat normaal gesproken het geval is).

Foto van de kamer:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Na een afscheid met dikke knuffels en veel kussen vertrok ik naar het huis van Peak, een couchsurfer die ik met nieuwjaar ontmoet had.  Ze woont in een groot, oud en rommelig huis waar het een komen en gaan is van couchsurfers, erg gezellig.

De eerste avond gingen we met een stel naar een feest op het dak van een hotel:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Een andere dag ben ik (ook weer via een couchsurfmeeting) naar een concert geweest van het Bangkok Symfonie Orkest. Het was een gratis openluchtconcert in het park, ze speelden klassieke muziek en muziek van musicals (o.a. Miss Saigon). Ik mis goeie live muziek, dus dit was echt perfect!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Waar ik eerst een hekel had aan Bangkok, moet ik zeggen dat ik de stad steeds meer begin te waarderen!

Datzelfde gaat ook op voor bier! Ja, jullie lezen het goed: Eef-die-de-bibbers-krijgt-als-ze-alleen-maar-naar-een-pilsje-kijkt drinkt bier! Gisteravond heb ik het Jose bewezen via skype, ik kan het drinken zonder vieze gezichten te trekken. Ik kan niet zeggen dat ik het lekker vind, maar ik vind het niet meer vies – dus dat is al een groooote stap voorwaarts.

En een andere stap voorwaarts: ik ben bezig met lasertherapie, het is hier in Thailand vele malen goedkoper, dus ik heb na lang twijfelen besloten om de stap maar te wagen. Het deed goed pijn en ik loop nu voor gek (blauw-paarse kin), maar ik ben benieuwd naar het resultaat. Foto’s volgen!

Vanaf morgen wordt het een paar dagen heeeeel erg stil, ik ga een meditatiecursus doen. Tijdens de cursus moet ik om 4 uur ‘s morgens opstaan, maar door de reden op onderstaande foto…

Na een weekje met pap en mam ging ik weer eventjes mijn eigen weg richting Phnom Penh (de hoofdstad van Cambodja). Daar ontmoette ik Elma via couchsurfing, ze kon me niet hosten maar wilde wel graag afspreken. Ze komt oorspronkelijk uit de Filipijnen en woont sinds 7 jaar in Cambodja met haar Duitse man. Ze had haar eigen prive chauffeur die ons in een hele dikke auto van de ene naar de andere bar reed. Cool!

Ik bleef maar een nachtje in Phnom Penh, ik zie de stad later wel als ik er met mijn ouders heb afgesproken. Ik nam de bus naar Kratie, waar ik Mardi uit Australie ontmoette. Samen hebben we een daguitstapje naar Kampi gemaakt, waar je de zeldzame Irraway dolfijnen kunt bekijken. De dolfijnen waren niet erg fotogeniek, maar ik heb wel een mooie foto van de omgeving voor jullie.

Vanuit hier ging ik weer verder naar Ban Lung, in het noordoosten van Cambodja. De man die me het busticket verkocht, was zo vriendelijk me erop te wijzen dat in het minibusje 4 mensen worden geplaatst op elke rij. En elke rij heeft 3 stoelen. Dus.

Het was een reis van zes uur en ik zag het niet zitten om met mijn Europese maten een stoel te moeten delen, maar gelukkig bracht mijn Europese portemonnee de oplossing: normaal gesproken zitten op de stoel naast de chauffeur 2 passagiers en ik heb dus heel decadent allebei die plaatsen gekocht. Het kostte me een overweldigende $12 in plaats van de normale $8 (en een snelle verklaring om de jaloerse blikken van de westerse medereizigers te neutraliseren), maar dat was het meer dan waard!

Het oosten van Cambodja is minder toeristisch en daarom ook minder ontwikkeld dan de steden waar ik tot nu toe was: koud water, weinig geasfalteerde wegen en de hygiënestandaard ligt nog een trapje lager.

Onder begeleiding van een gids en een ranger heb ik met vijf andere toeristen een tweedaagse trekking door de jungle gedaan, dat was super! Eten werd onderweg bereid (in het water van de rivier, gelukkig wel lang gekookt…) en slapen deden we in hangmatten met ingebouwde muskietennetten. Overdag was het te warm, ‘s nachts was het te koud, maar het was super! De groep was heel erg gezellig en de jungle was heel mooi.

De kinderen in Cambodja spreken bijna allemaal goed Engels, ze zwaaien altijd vrolijk “Hellooooo!” als er buitenlanders langslopen. Je krijgt er vanzelf goede zin van. Op een avond zat ik in het guesthouse in mijn massageboek te werken toen jongetje bij me kwam zitten (later hoorde ik dat hij het 11-jarige neefje van de manager was), die massages blijkbaar errug interessant vond. Hij liet me zien (en voelen!) wat hij al wist en wilde dat ik hem nieuwe technieken leerde. Die werden vervolgens uitgebreid op mij uitgeprobeerd. Later was ik bezig een massage te geven aan een meisje van het personeel, het neefje kwam erbij en oefende zijn nieuwe technieken op zijn 6-jarige broertje. Ik had niet de indruk dat het broertje dat erg op prijs stelde… het ging er wat minder gevoelig aan toe dan toen hij op mij oefende…!

Cambodja is het eerste land waar ik het soms echt vies vind. In de bus terug naar Phnom Penh zat er gewoon schimmel op de gordijnen. Erg fijne gedachte dat die door de airconditioning ook nog lekker door de hele bus wordt geblazen…. (nee, dan liever in een pickup truck, waar de wind het rode zand door je haren waait, zoals op de foto!)

Mijn volgende bestemming was Luang Prabang, een stad op de lijst van Unesco Werelderfgoed. Het was er inderdaad erg mooi, maar ik had hier toch wat langer de tijd nodig om te wennen. Vanuit het “warme bad” van de boerderij naar het toeristische Luang Prabang… het was een wat grote stap.

Via couchsurfing ontmoette ik Rob, een 36-jarige Canadees die 2,5 jaar rondgereisd heeft en zich hier nu min of meer gesetteld heeft. Hij introduceerde me bij een leuke groep mensen waarmee ik veel ben opgetrokken. Daarnaast heb ik mijn tijd in Luang Prabang voornamelijk gebruikt om erachter te komen op welke manier ik graag verder wil reizen.

Vanuit Luang Prabang ben ik door gereisd naar Luang Nam Tha, in de bus ontmoette ik Ruben (½ Peru, ½ Miami), met wie ik ben wezen mountainbiken (dat wordt mijn nieuwe hobby!) en ben doorgereisd naar Muang Sing, een klein stadje tegen de Chinese grens.

Zowel in Luang Nam Tha als in Muang Sing werden we door Laotianen uitgenodigd om met hen Beer Lao drinken. Ondanks mijn aversie tegen bier heb ik toch maar meegedronken, ik vond het zo leuk dat ze ons uitnodigden. Ruben heeft me van de dronken (lees: handtastelijke) Laotianen gered door ze te vertellen dat ik zijn vrouw was, waar ik hem nog altijd erg dankbaar voor ben!

Wat trouwens erg handig is in Laos, is dat je geen wekker hoeft te zetten. Als je niet op tijd wakker wordt van het hanengekraai, word je dat wel van het nieuws en de gezellige muziekjes die van 6 tot 8 uur ‘s morgens door de luidsprekers schallen.

Mocht een van jullie een carrièreswitch overwegen naar buschauffeur in Laos, dan volgen hier alvast enkele richtlijnen:
- Neem een familieverpakking plastic zakjes mee voor alle overgevende mensen.
- Afremmen voor haarspeldbochten in de bergen is niet nodig,  hard getoeter zorgt er wel voor dat eventuele tegenliggers afremmen. Of niet.
- Afremmen voor kippen met hun kuikentjes is evenmin nodig, ze gaan vanzelf wel opzij. Of niet.
- Ook al is Laos geen kapitalistisch land, ook hier geldt: hoe meer passagiers, hoe meer winst. Proppen dus! En bedenk je daarbij, dat “vol” een uiterst relatief begrip is.

Enkele ontmoetingen onderweg:
- Een Frans gezin met twee dochters van 10 en 12 jaar oud, ze reizen een jaar lang met zijn vieren over de hele wereld.
- Een Duits echtpaar waarvan de man 73 jaar was (ik schatte hem op zijn minst 10 jaar jonger). Ze reizen rond met hun eigen caravan! De man benadrukte dat ik ongeacht de financiële situatie op mijn 55e moest stoppen met werken en echt-echt-echt moest gaan reizen.
- Verschillende ontmoetingen met Laotiaanse studenten van onze leeftijd, hun Engels is verbazingwekkend goed, ze vinden het leuk om over hun land te vertellen en zijn erg nieuwsgierig naar buitenlanders  –> het perfecte recept voor een leuk gesprek!
- Een 50-jarige moeder met haar 21-jarige dochter die samen een jaar ertussen uit waren. Vader en zoon waren thuis in Engeland, terwijl moeder en dochter zich in Phuket bekwaamden in Thai-boxen.

Foto’s op de website blijft zo’n gedoe, jullie kunnen ze vanaf nu  bekijken op: http://picasaweb.google.nl/evelinenelissen/

De laatste dagen in Chiang Mai heb ik doorgebracht bij de familie van Chris, een voormalige zen-monnik die nu lesgeeft aan de universiteit in boeddhisme en filosofie, jullie kunnen je voorstellen dat we veel boeiende gesprekken hebben gehad! Ik heb hem ontmoet via CouchSurfen, in het kort houdt dat in dat je via een profielenwebsite contact kunt leggen met mensen, waar je dan mag blijven slapen en deel kunt uitmaken van hun dagelijkse leven (klik  voor meer informatie op de link rechts op de pagina).

Hij nodigde me uit om een les van hem bij te wonen, dus daar zat ik – tussen de monniken! Het was niet alleen een interessante les (over parallelle universums), maar het was ook interessant om het normale leven van de universiteit in Thailand mee te maken.

Hij en zijn vrouw hebben twee superlieve dochtertjes van 2 en 8. Ik voelde me er helemaal thuis, een beetje alsof ik op bezoek was bij een oom en tante. Er was nog een andere couchsurfer op bezoek, Estelle uit Frankrijk (ze woont sinds vier jaar in Cambodja).

Chris en zijn vouw Jariya namen ons mee naar Kratong, het grote festival, het was mooi om alle kleine bootjes op de rivier en de ufo-balloons in de lucht te zien. Er was ook héél veel vuurwerk, het leek wel nieuwjaar. Ik heb helaas geen foto’s kunnen maken, want mijn camera is gestolen. Gelukkig heeft Chris me goed geholpen met de aangifte bij de politie. Ze geloofden me eerst niet, ze gingen ervan uit dat ik de verzekering wilde oplichten… Op zo’n moment scheelt het wel als je iemand bij je hebt die de politie – in het Thais – vertelt dat je een vriendin van de familie bent!

Ik ben ook nog mee geweest naar de school van May, de oudste dochter. Een heel erg groot verschil met onze basisscholen in Nederland, de klassen zijn overvol en de kinderen super gedisciplineerd. Maar mijn mond viel pas echt open toen ik hoorde dat niet alleen May, maar ook haar moeder huiswerk moet maken! Ze moest zelf een prentenboek tekenen en deed dat ook zonder te klagen. De ouders van mijn kinderen zouden me voor gek verklaren als ik hen huiswerk op zou geven!

Met slotjes op mijn rugzak (ik wil mijn laptop niet dezelfde weg laten gaan als mijn camera) heb ik de nachttrein naar Bangkok genomen. Kunnen jullie iets voorstellen bij plassen op een hurk-wc in een rijdende trein? Ik inmiddels wel!

Donderdagmorgen had ik met afgesproken Walter (= vriend van de middelbare school & medeverantwoordelijke voor mijn besmetting met het reisvirus). We reisden samen door naar Pattaya voor een duikcursus. Pattaya heeft niet zo’n al te beste naam, maar een vriend van Walter had ons een bepaalde duikschool aangeraden en och…. zo erg zou het daar toch niet zijn??

Nou, Pattaya is MET STIP de verschrikkelijkste plaats waar ik óóit geweest ben!! Overal zie je hier vieze westerse mannen die hun pik achterna lopen, hand in hand met een Thais grietje dat hun (klein)dochter had kunnen zijn. Het testosteron vliegt je om de oren. Walter wil niet zonder mij de straat op, omdat hij dan meteen wordt aangevallen door meisjes die zéér geïnteresseerd zijn en ons hotel biedt de mogelijkheid om kamers te huren voor drie uur….  Need I say more?
Ik probeer het maar te zien als een oefening om bij mezelf te blijven in wereld met opvattingen die haaks staan op mijn eigen wereldbeeld.
Gelukkig kunnen we onze aandacht overdag richten op de duikcursus en ‘s avonds proberen we maar een beetje te ontsnappen aan de “gezellige sfeer” van het stadje.