Eerst nog een paar fotootjes van mijn voornaamste bezigheden op Koh Chang om jullie (in de sneeuw)  jaloers te maken:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Vanuit Koh Chang gingen we naar Bangkok, waar we in een luxe hostel verbleven, errug leuk voor de verandering. De douche had zowaar een heus douchegordijn en als ik in de spiegel keek zag ik mijn gezicht! (in plaats van mijn nek, wat normaal gesproken het geval is).

Foto van de kamer:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Na een afscheid met dikke knuffels en veel kussen vertrok ik naar het huis van Peak, een couchsurfer die ik met nieuwjaar ontmoet had.  Ze woont in een groot, oud en rommelig huis waar het een komen en gaan is van couchsurfers, erg gezellig.

De eerste avond gingen we met een stel naar een feest op het dak van een hotel:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Een andere dag ben ik (ook weer via een couchsurfmeeting) naar een concert geweest van het Bangkok Symfonie Orkest. Het was een gratis openluchtconcert in het park, ze speelden klassieke muziek en muziek van musicals (o.a. Miss Saigon). Ik mis goeie live muziek, dus dit was echt perfect!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Waar ik eerst een hekel had aan Bangkok, moet ik zeggen dat ik de stad steeds meer begin te waarderen!

Datzelfde gaat ook op voor bier! Ja, jullie lezen het goed: Eef-die-de-bibbers-krijgt-als-ze-alleen-maar-naar-een-pilsje-kijkt drinkt bier! Gisteravond heb ik het Jose bewezen via skype, ik kan het drinken zonder vieze gezichten te trekken. Ik kan niet zeggen dat ik het lekker vind, maar ik vind het niet meer vies – dus dat is al een groooote stap voorwaarts.

En een andere stap voorwaarts: ik ben bezig met lasertherapie, het is hier in Thailand vele malen goedkoper, dus ik heb na lang twijfelen besloten om de stap maar te wagen. Het deed goed pijn en ik loop nu voor gek (blauw-paarse kin), maar ik ben benieuwd naar het resultaat. Foto’s volgen!

Vanaf morgen wordt het een paar dagen heeeeel erg stil, ik ga een meditatiecursus doen. Tijdens de cursus moet ik om 4 uur ‘s morgens opstaan, maar door de reden op onderstaande foto…

Na een lange, lange reis was ik weer in Phnom Penh, waar ik pap en mam weer zag. We hebben samen S21 gezocht, deze voormalige school werd door Pol Pot gebruikt om gevangenen te ondervragen. Het gaf me hetzelfde gevoel als het bezoek aan Auswitsch en de voormalige Stasi-gevangenis in Berlijn. Pol Pot’s doel was een zelfvoorzienende agrarische staat. Intellect was niet gewenst en daarom was het niet toegestaan om een bril te dragen of om je haren langer dan je schouders te dragen (ja, mij ontgaat de logica ook enigszins). Onze gids vertelde over de mensonterende manieren van ondervragingen, de tranen stonden me in de ogen. We zagen een wand vol foto’s van gevangenen, iedereen werd keurig gedocumenteerd bij aankomst. Ik vond het een vreselijke aanblik, vooral alle foto’s van de jonge jongens en meisjes. Maar 7 mensen hebben de gevangenis overleefd, zij waren degenen die nog in leven waren op het moment dat de Vietnamezen Cambodja bevrijdden.

De Vietnamezen hebben nog altijd een flinke vinger in de pap in Cambodja. Op de vraag wat de gemiddelde Cambodjaan denkt over de Vietnamezen, antwoordde onze gids in S21 dat ze daar liever niet over praatte, waarmee ze natuurlijk al heel veel zei. Officieel is het land een democratie, maar er is maar 1 partij die daadwerkelijk de macht heeft. Als je als leerkracht aan de slag wilt, word je automatisch ook lid van die partij.

Overigens, “Pol Pot” is niet zijn echte naam, hij heeft zichzelf zo genoemd en het staat voor Political Potential.

De afgelopen dagen hebben we doorgebracht op Ko Chang, een Thais eiland. Pap en mam hebben de straten onveilig gemaakt met hun scootertje, ik heb van het zonnetje en een flinke stapel boeken genoten en… ik ben wezen duiken! Ik heb een lionfish gezien (ik weet niet of de Nederlandse vertaling simpelweg “leeuwenvis” is??). Het leek wel of ie een bruidsjurk aan had, zooo mooi! Ik heb geen foto’s, maar google heeft hele mooie plaatjes als je op “lionfish” zoekt. Errug fijn dat ik later pas hoorde dat dit een van de meest giftige vissoorten is!

Ik heb nog heel wat tijd besteed aan een speurtocht naar gezichtsproducten. Mijn immer gevoelige huidje protesteert heftig tegen het reizen, dus ik wilde graag wat scrubspul en een goede creme. Maar probeer in Azie maar eens huidproducten te vinden waar geen whitening in zit! Na lang zoeken ben ik toch geslaagd. Een andere zoektocht was minder succesvol. Ik zat in the middle of nowhere in Cambodja en moest chocolade hebben (ik had geen ZIN in chocola, ik had het NODIG, dames jullie begrijpen wel wat ik bedoel…) en het was gewoon niet te krijgen. Zwaar frustrerend!

Tot slot heb ik weer een leuk nieuwtje uit Nederland: mijn nicht Veronique is bevallen van een zoontje! Gefeliciteerd!!

Daar zaten we dan, in de meest ranzige stad van Thailand, waar de westerse mannen hun Thaise chickies aan de hand meevoeren alsof ze de hond uitlaten. Ik vroeg me af wat er echt was in deze stad. Voor mij bijna niks, maar voor deze mensen is het de manier waarop ze hun leven willen leiden. Ik had er wat gesprekjes met mezelf en Walter voor nodig om me daarover heen te kunnen zetten. Het observeren van de omgeving, zonder gelijk te veroordelen is makkelijker gezegd dan gedaan, als je tot aan je tenen vol zit met verachting en verzet! Live and let live… pfff….!

Doe mij maar liever “live and let’s dive”!! Jaja, ik heb mijn PADI certificaat gehaald en mag nu tot een diepte van 18 meter duiken. Ik vond het erg spannend en de eerste keren ademen onder water vond ik zelfs ronduit eng! Ik moest vertrouwen op de instructeur, mijn uitrusting en bovenal op mezelf. Onder water ademhalen is zoiets tegennatuurlijks, ik moest er echt een knop voor omzetten. Maar toen ik de angst eenmaal had losgelaten (dat was wederom the magic word) vond ik het suuuuuuuuuper!

Daar zwom ik als een echte zeemeermin dwars door scholen vissen heen, over prachtig koraal, langs zeeslangen, zeeëgels, roggen, talloze schelpdieren… het was allemaal even mooi! Af en toe had ik het gevoel dat ik middenin een documentaire van National Geographic zat.

In het begin vond ik het moeilijk om op alle dingen tegelijkertijd te kunnen focussen: de bediening van mijn vest, het onder controle houden van mijn ademhaling (ik adem schijnbaar erg diep, waardoor ik moeilijker op dezelfde hoogte kon blijven) en daarbij nog de sensatie van alles wat er te zien was. Kunnen jullie je je eerste autorijlessen nog herinneren? – dat gevoel zo’n beetje.

Toen we uitgedoken waren, hebben we Pattaya zo snel mogelijk weer verlaten! Ik ben met Walter meegegaan naar zijn appartement in Khon Kaen (in het oosten van Thailand), alwaar ik zojuist een paar kilo bagage uit mijn rugzak heb gehaald! In Nederland dacht ik echt-echt-echt dat ik alleen het hoogst noodzakelijke had ingepakt, maar nu blijkt dat dat toch niet helemaal het geval te zijn. En aangezien ik toch al het ritme te pakken had van het loslaten, kon dit er ook nog wel even bij!

p.s. Het eten in Thailand smaakt me prima en ik dacht dus ook dat ik niks miste uit Nederland, totdat…. we in een supermarkt tegen een afdeling met Europese kaas aanliepen! Mijn dag kon helemaal niet meer kapot toen ik vervolgens ook nog eens brood met pitjes (!) en een echte korst (!!) zag. Ik ging compleet uit mijn dak en we hebben – ondanks de prijs – dan ook flink ingekocht voor het ontbijt!

De laatste dagen in Chiang Mai heb ik doorgebracht bij de familie van Chris, een voormalige zen-monnik die nu lesgeeft aan de universiteit in boeddhisme en filosofie, jullie kunnen je voorstellen dat we veel boeiende gesprekken hebben gehad! Ik heb hem ontmoet via CouchSurfen, in het kort houdt dat in dat je via een profielenwebsite contact kunt leggen met mensen, waar je dan mag blijven slapen en deel kunt uitmaken van hun dagelijkse leven (klik  voor meer informatie op de link rechts op de pagina).

Hij nodigde me uit om een les van hem bij te wonen, dus daar zat ik – tussen de monniken! Het was niet alleen een interessante les (over parallelle universums), maar het was ook interessant om het normale leven van de universiteit in Thailand mee te maken.

Hij en zijn vrouw hebben twee superlieve dochtertjes van 2 en 8. Ik voelde me er helemaal thuis, een beetje alsof ik op bezoek was bij een oom en tante. Er was nog een andere couchsurfer op bezoek, Estelle uit Frankrijk (ze woont sinds vier jaar in Cambodja).

Chris en zijn vouw Jariya namen ons mee naar Kratong, het grote festival, het was mooi om alle kleine bootjes op de rivier en de ufo-balloons in de lucht te zien. Er was ook héél veel vuurwerk, het leek wel nieuwjaar. Ik heb helaas geen foto’s kunnen maken, want mijn camera is gestolen. Gelukkig heeft Chris me goed geholpen met de aangifte bij de politie. Ze geloofden me eerst niet, ze gingen ervan uit dat ik de verzekering wilde oplichten… Op zo’n moment scheelt het wel als je iemand bij je hebt die de politie – in het Thais – vertelt dat je een vriendin van de familie bent!

Ik ben ook nog mee geweest naar de school van May, de oudste dochter. Een heel erg groot verschil met onze basisscholen in Nederland, de klassen zijn overvol en de kinderen super gedisciplineerd. Maar mijn mond viel pas echt open toen ik hoorde dat niet alleen May, maar ook haar moeder huiswerk moet maken! Ze moest zelf een prentenboek tekenen en deed dat ook zonder te klagen. De ouders van mijn kinderen zouden me voor gek verklaren als ik hen huiswerk op zou geven!

Met slotjes op mijn rugzak (ik wil mijn laptop niet dezelfde weg laten gaan als mijn camera) heb ik de nachttrein naar Bangkok genomen. Kunnen jullie iets voorstellen bij plassen op een hurk-wc in een rijdende trein? Ik inmiddels wel!

Donderdagmorgen had ik met afgesproken Walter (= vriend van de middelbare school & medeverantwoordelijke voor mijn besmetting met het reisvirus). We reisden samen door naar Pattaya voor een duikcursus. Pattaya heeft niet zo’n al te beste naam, maar een vriend van Walter had ons een bepaalde duikschool aangeraden en och…. zo erg zou het daar toch niet zijn??

Nou, Pattaya is MET STIP de verschrikkelijkste plaats waar ik óóit geweest ben!! Overal zie je hier vieze westerse mannen die hun pik achterna lopen, hand in hand met een Thais grietje dat hun (klein)dochter had kunnen zijn. Het testosteron vliegt je om de oren. Walter wil niet zonder mij de straat op, omdat hij dan meteen wordt aangevallen door meisjes die zéér geïnteresseerd zijn en ons hotel biedt de mogelijkheid om kamers te huren voor drie uur….  Need I say more?
Ik probeer het maar te zien als een oefening om bij mezelf te blijven in wereld met opvattingen die haaks staan op mijn eigen wereldbeeld.
Gelukkig kunnen we onze aandacht overdag richten op de duikcursus en ‘s avonds proberen we maar een beetje te ontsnappen aan de “gezellige sfeer” van het stadje.