Ik ben een weekje bij Walter in Khon Kaen geweest, we hebben geen hele bijzondere dingen gedaan, maar het was gewoon errug gezellig!

Toey & ik

Toey, zijn kersverse vriendinnetje moest natuurlijk even door de keuring: ze is 100% goedgekeurd. Zou dat iets te maken hebben met het feit dat ze ons elke dag weer met nieuwe lokale specialiteiten liet kennismaken?? We hebben “op z’n Thais” gegeten, d.w.z. dat al het eten op tafel gedeeld werd met iedereen, dat was ideaal want zo konden we nóg meer verschillende gerechten proeven . Ondanks de culinaire verwennerijen mis ik de pepernoten wel hoor… Maar ook zonder pepernoten kun je Sinterklaas vieren: ik heb voor Walter en Toey cadeautjes gekocht en Sinterklaasgedichtjes geschreven. We hebben zelfs nog “Zie ginds komt de stoomboot gezongen” voor Toey!

Khon Kaen ligt in het oosten van Thailand, waar maar weinig toeristen komen. In het centrum liggen wel wat grote hotels, maar verder is hier weinig toeristisch te doen. Zeker in het gedeelte van de stad waar Walter woont, zijn weinig westerse mensen. Men spreekt hier dan ook weinig tot geen Engels, wat soms grappige situaties oplevert! Ik ging met Walter wat eten bij een van de kraampjes langs de weg. Veel kraampjes  serveren maar één gerecht, dus dan is het gemakkelijk om te bestellen. Maar deze keer gingen we bij een kraampje waar ze een heuse menukaart hadden. In het Thais…
We dachten dat het wel duidelijk zou zijn: twee mensen komen zitten bij een eetkraampje, goh wat zouden ze willen?? Het was toch duidelijk dat we daar niet zaten voor hypotheekadvies!
We probeerden te gebaren dat we eten, maar de meneer die ons hielp keek met de seconde ongelukkiger.

Walter met een monnik (die dubbel zo oud is en wrs. de helft in lengte en gewicht!)

Vooruit, we liepen mee naar de plek waar het eten bereid werd en wezen op een soort worstjes en op de noedels. Lijkt me vanzelfsprekend dat we een prutje bij de noedels zouden willen. Niet dus. We kregen precies wat we aanwezen: koude worst en koude noedels. Het meisje dat het serveerde, knalde het op onze tafel en maakte meteen dat ze weg kwam, ik geloof dat ze echt bang was dat we haar iets zouden vragen. Ik heb héél hard geprobeerd om niet in lachen uit te barsten, maar de tranen liepen over mijn wangen!! Ondertussen keek iedereen die er zat naar die twee lange farang (= westerlingen).Toen hebben we  een gerechtje aangewezen dat bij andere mensen op tafel stond en dat hebben we toen ook gekregen. Dus toch nog iets van eten..! Na een tijdje kwam de meneer helemaal enthousiast naar ons toe gesneld, hij herinnerde zich nog een woord dat wij zouden herkennen: “Pepsi?” Hij was ook erg trots dat hij kon afrekenen in het Engels: “Sixty!”, leuk om te zien.

Chinees festival in Khon Kaen

De laatste dagen kregen we gezelschap van Nick uit Engeland, een couchsurfer die vanuit Australië op weg naar huis is. Ik ben met hem samen doorgereisd naar Nong Khai, een plaatsje tegen de Mekong rivier, op de grens met Laos. Nick reist met een gitaar, dus ik heb meteen maar even van de gelegenheid gebruik gemaakt om zelf weer eens wat te spelen

Het uitzicht op de Mekong River is indrukwekkend, zeker ‘s avonds als het donker is en alle sterren te zien zijn (het lijken er meer te zijn dan in Nederland!).
Vandaag hebben we scootertjes gehuurd en zijn we langs de Mekong naar het noorden gereden, in totaal zo’n 200 km met waanzinnige uitzichten. We reden door kleine dorpjes, langs akkerlanden en tempels… Woorden schieten tekort, maar foto’s maken is nog altijd lastig met een gestolen camera

p.s. Er staan meer foto’s online in een Picasa webalbum, ik zet de link niet online, maar als je geinteresseerd bent kun je me een mailtje sturen!
(en in Picasa zijn de foto’s WEL gedraaid en lopen er geen stukken tekst door tot aan de rand :-S)

De laatste dagen in Chiang Mai heb ik doorgebracht bij de familie van Chris, een voormalige zen-monnik die nu lesgeeft aan de universiteit in boeddhisme en filosofie, jullie kunnen je voorstellen dat we veel boeiende gesprekken hebben gehad! Ik heb hem ontmoet via CouchSurfen, in het kort houdt dat in dat je via een profielenwebsite contact kunt leggen met mensen, waar je dan mag blijven slapen en deel kunt uitmaken van hun dagelijkse leven (klik  voor meer informatie op de link rechts op de pagina).

Hij nodigde me uit om een les van hem bij te wonen, dus daar zat ik – tussen de monniken! Het was niet alleen een interessante les (over parallelle universums), maar het was ook interessant om het normale leven van de universiteit in Thailand mee te maken.

Hij en zijn vrouw hebben twee superlieve dochtertjes van 2 en 8. Ik voelde me er helemaal thuis, een beetje alsof ik op bezoek was bij een oom en tante. Er was nog een andere couchsurfer op bezoek, Estelle uit Frankrijk (ze woont sinds vier jaar in Cambodja).

Chris en zijn vouw Jariya namen ons mee naar Kratong, het grote festival, het was mooi om alle kleine bootjes op de rivier en de ufo-balloons in de lucht te zien. Er was ook héél veel vuurwerk, het leek wel nieuwjaar. Ik heb helaas geen foto’s kunnen maken, want mijn camera is gestolen. Gelukkig heeft Chris me goed geholpen met de aangifte bij de politie. Ze geloofden me eerst niet, ze gingen ervan uit dat ik de verzekering wilde oplichten… Op zo’n moment scheelt het wel als je iemand bij je hebt die de politie – in het Thais – vertelt dat je een vriendin van de familie bent!

Ik ben ook nog mee geweest naar de school van May, de oudste dochter. Een heel erg groot verschil met onze basisscholen in Nederland, de klassen zijn overvol en de kinderen super gedisciplineerd. Maar mijn mond viel pas echt open toen ik hoorde dat niet alleen May, maar ook haar moeder huiswerk moet maken! Ze moest zelf een prentenboek tekenen en deed dat ook zonder te klagen. De ouders van mijn kinderen zouden me voor gek verklaren als ik hen huiswerk op zou geven!

Met slotjes op mijn rugzak (ik wil mijn laptop niet dezelfde weg laten gaan als mijn camera) heb ik de nachttrein naar Bangkok genomen. Kunnen jullie iets voorstellen bij plassen op een hurk-wc in een rijdende trein? Ik inmiddels wel!

Donderdagmorgen had ik met afgesproken Walter (= vriend van de middelbare school & medeverantwoordelijke voor mijn besmetting met het reisvirus). We reisden samen door naar Pattaya voor een duikcursus. Pattaya heeft niet zo’n al te beste naam, maar een vriend van Walter had ons een bepaalde duikschool aangeraden en och…. zo erg zou het daar toch niet zijn??

Nou, Pattaya is MET STIP de verschrikkelijkste plaats waar ik óóit geweest ben!! Overal zie je hier vieze westerse mannen die hun pik achterna lopen, hand in hand met een Thais grietje dat hun (klein)dochter had kunnen zijn. Het testosteron vliegt je om de oren. Walter wil niet zonder mij de straat op, omdat hij dan meteen wordt aangevallen door meisjes die zéér geïnteresseerd zijn en ons hotel biedt de mogelijkheid om kamers te huren voor drie uur….  Need I say more?
Ik probeer het maar te zien als een oefening om bij mezelf te blijven in wereld met opvattingen die haaks staan op mijn eigen wereldbeeld.
Gelukkig kunnen we onze aandacht overdag richten op de duikcursus en ‘s avonds proberen we maar een beetje te ontsnappen aan de “gezellige sfeer” van het stadje.