Hello and goodbye Bangkok

Ik ben niet langer in Bangkok gebleven dan nodig was om een beetje over mijn jetlag heen te komen – de stad is voor mij te groot en te druk en heeft teveel kabaal en smog. Maar in de dagen dat ik er was, heb ik wel wat leuke dingen ondernomen!

De toeristische hotspots Wat Po, Wat Arun en Grand Palace had ik vorig jaar al bekeken, dus die heb ik nu lekker links laten liggen. In plaats daarvan ben ik naar een groot park midden in de stad gegaan en naar de bioscoop in Siam Square. Siam Square is de ultieme droom van shopaholics, echt niet normaal! Het ene overdekte winkelcentrum is nog groter (en hoger!) dan het andere. Ik ben bij Paragon geweest, een winkelcentrum dat – serieus – zo groot was als de hele Slek. Ik deed er dan ook ruim een half uur over om de bioscoop te vinden (die dus in het winkelcentrum lag). Na al die zoekerij had ik weinig zin om ook nog op zoek te gaan naar wat te eten, dus mijn avondeten die avond bestond uit een kop thee en een bosbessenmuffin van de Starbuck’s. Ik probeer de Amerikaanse ketens hier waar mogelijk te mijden, maar (hongers)nood breekt wet he…?

Ik heb een foto gemaakt van het bioscoopscherm met de Thaise ondertiteling:

Verder ben ik nog een hele middag (da’s helaas niet overdreven) bezig geweest met het kopen van een buskaartje naar Mae Sot. Het is raar dat je in een ander land geen idee hebt van hoe het openbaar vervoer werkt. Daarom maar een middag besteed aan het heen en weer reizen naar het betreffende busstation om de benodigde informatie én het buskaartje zelf te krijgen.

In de bus was ik de enige westerling, dat vond ik wel leuk. Naast me zat een jongen van 33 uit Birma, we raakten aan de praat en hij vertelde dat hij sinds 10 jaar in Los Angeles woonde. Birma mocht hij niet meer in, omdat hij als student mee had gedaan aan protesten tegen de regering. Eerst had hij een jaar in een vluchtelingenkamp gezeten en zodra hij zijn papieren in orde had, is hij naar Amerika gegaan. Mae Sot ligt op de grens met Birma en zijn ouders kunnen hier de grens over (als ze maar voor zonsondergang weer terug zijn in Birma). Hij ging zijn ouders nu voor de tweede keer zien in al die tijd. Hij had ook nog veel vrienden in het vluchtelingenkamp die hij ging bezoeken en ook vrienden waar hij over zei: “I don’t know where they are, but I’m pretty sure they don’t exist anymore”.

Ik heb de ontwikkelingen in Birma (zoals het verlengde huisarrest van de oppositieleidster) thuis met belangstelling en afschuw gevolgd, maar nu ik met deze jongen heb gepraat vind ik het nog verschrikkelijker. De situatie is echt zwaar hopeloos. Voor wie meer wil weten:

Drie jaar geleden waren er protesten van de monniken, ze besloten geen aalmoezen meer aan te nemen van politie en leger (dat is een zware maatregel, want door te offeren aan monniken schonen de mensen hier hun karma op). Monniken zijn hier bijna heilig en worden normaal gesproken met het grootste respect behandeld, maar nu werden de protesten gewelddadig neergeslagen. Dat zegt wel iets over de mate van respect die politie en leger hebben voor andere mensen…

Protesten beginnen bijna altijd bij de jonge, goed opgeleide mensen, op universiteiten dus. Nu worden de universiteiten in Birma verspreid over het land, om te voorkomen dat de studenten zich werkelijk samen kunnen pakken.

Bush nam maatregelen m.b.t de handel om Birma te straffen, Obama doet dit niet meer. Hij veroordeelt het regime wel, maar hangt daar verder geen consequenties aan. De oorzaak hiervoor is dat Obama graag vriendjes wil worden met China (laatst wilde hij ook de Dalai Lama niet ontmoeten) en China ondersteunt de Birmese regering.

Naast China steunt ook Rusland steunt het regime. De jongen was van mening dat de regering in Birma in feite nog slechter was dan in de communistische landen. De communisten zorgen tenminste nog enigszins voor hun burgers, de Birmese regering kijkt helemáál niet naar ze om. In plaats van vooruit, gaat alles (onderwijs, infrastructuur, you name it) achteruit. Hij vertelde dat in de VS niemand het land kent, ze hebben dan ook niets om trots op te zijn (zoals een bekend exportproduct of atleten).

(Dit is wat ik me nog wist te herinneren uit het Nederlandse nieuws, aangevuld met wat ik van de jongen heb gehoord. Het kan zijn dat niet alle feiten precies kloppen, dus check het even voordat je het overneemt in een geschiedenisboek of zo   )

p.s.  Ik ben wat aan het goochelen met het online zetten van foto’s (Ivo ben je trots op me??), dus hier volgt er nog eentje, deze heb ik genomen op Siam Square: