Twee keer naar Westside Story binnen een week, hoeveel mensen doen dat? Ik weet het niet, maar Heather en ik zijn in ieder geval twee van die mensen. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog, had Darryn ons uitgenodigd voor de opening night en voor de crew party na afloop. Lekker om me voor de verandering weer eens volledig op te tutten (ik had zelfs parfum geleend van Siegrun!). Het feest was tof, sta je daar ineens tussen alle hoofdrolspelers. We bleven slapen bij Darryn, Heather maakte de volgende dag een American breakfast voor ons. We begonnen ergens vroeg in de middag met champagnecocktails en ons ontbijt eindigde rond een uur of 10 ‘s avonds…

.

De week die daarop volgde hing aan elkaar van afscheidsetentjes: op de yogaschool, met vrienden en met mijn surrogaatfamilie. Ik denk dat afscheid nemen een van de weinige dingen is die niet gemakkelijker worden naarmate je het vaker doet…

.

Reizen op de dag dat Nederland de WK finale heeft verloren is nogal apart. Iedere keer dat ik mijn paspoort moest laten zien kreeg ik blikken vol medelijden toegeworpen, haha. Fijn dat ik er niets om geef, anders was het erg frustrerend geweest!

In het vliegtuig naar Kuala Lumpur had ik maar liefst drie stoelen tot mijn beschikking en ik heb dus heerlijk languit liggen slapen. In KL haalde Walter mij op, ik vloog dus van de ene warme omhelzing naar de volgende.

.

We brachten een dagje door in het centrum van KL, we bezichtigden de KL Tower, die ons vanaf 421 meter hoogte een mooie blik op de stad gunde. De volgende dag moesten we heel vroeg op om het vliegtuig te pakken naar Tawau, een stad op Maleisisch Borneo. Vlakbij Tawau ligt het eilandje Sipadan, dat bekend staat als een van de mooiste duikplekken ter wereld en iemand is op het geniale idee gekomen om een oud boorplatform in de buurt om te toveren tot een duikresort. Walter kwam met het geniale idee dat wij daar wel eens naar toe konden gaan en aldus geschiedde.

We hadden vier dagen geboekt, waarvan we gegarandeerd minstens een dag op Sipadan mochten duiken (het is zo populair dat er elke dag maar 120 vergunningen worden uitgegeven). We hadden ontiegelijk veel geluk: we zijn maar liefst 3 (!) dagen naar Sipadan geweest. Elke morgen vertrokken we om 6 uur met de boot naar het eiland. Normaal gesproken vind het het super als ik een schildpad zie tijdens het duiken, hier zag ik er elke duik wel een paar. Verder heel veel haaien, barracuda’s, 1001 vissen waarvan ik de naam niet weet, zeesterren: echt on-voor-stel-baar veel wildlife. Ik heb mezelf 4 dagen in mijn arm lopen knijpen omdat ik maar niet kon geloven dat ik hier echt was.

.

Maleisie is het eerste islamitische land waar ik reis. Behalve veel hoofddoekjes en weinig varkensvlees, merk ik er weinig verschil met de andere Aziatische landen waar ik was. Tot het moment dat ik onze buskaartjes ging betalen… Walter kreeg me toch een paar vuile blikken toegeworpen! Totaal onverantwoord natuurlijk, om zoiets door een vrouw te laten afhandelen.

De taal komt hier overigens sterk overeen met Indonesisch, dus ik kon mijn op Bali opgedane vocabulaire meteen weer uit de kast trekken.

.

Ik heb erg moeten lachen om de suggesties voor wat BZT betekent, niemand heeft het geraden, dus de hoofdprijs van 1 miljoen euro moet ik zelf op zak houden. Het goede antwoord was Blog Zonder Titel. Inspiratieloze blogtitels, dat krijg je als je zo lang op dezelfde plek blijft he.

Verder kan ik jullie na 10 maanden intensieve research mededelen dat het meest gebruikte wachtwoord voor draadloos internet is: a1b2c3d4e5.

Tot volgende week!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

De week nadat ik met Rosie in de Blue Mountains was, ben ik er nog een keer naar toe gegaan. Dit keer niet voor een wandeling, maar voor het

Winter Festival in Katoomba: veel mensen verkleed als middeleeuwse personages, een optocht… het maakte het gemis van carnaval 2010 een klein beetje goed! Er was een couchsurfmeeting georganiseerd, dus we zaten met zo’n 25 man in de trein, maar met zo’n groot evenement is het ondoenlijk om met iedereen bij elkaar te blijven. Heather, Holly en ik adopteerden Dori (uit Duitsland) die we in de trein ontmoetten en met z’n viertjes hebben we een waanzinnig leuke dag gehad.

.

Het was erg koud, maar kopjes chai en onze übercoole dancing moves hielden ons warm. Op de radio wordt inmiddels gepraat over de onvoorstelbare kou, hoe de inwoners van Sydney daarmee omgaan en met hoeveel kruiken ze in bed liggen! Het klinkt mij allemaal een beetje

overdreven in de oren, overdag is het ongeveer 18 graden, ‘s nachts koelt het af tot iets beneden de 10. Door de bijna constant aanwezige zon komt het voor mijn gevoel overeen met een prachtige Limburgse lentedag, bepaald niet verkeerd. Maar ik moet toegeven: ‘s nachts is het wel echt koud, m.n. omdat de huizen hier niet gebouwd zijn op lage temperaturen (centrale verwaring heb ik hier nog nergens gezien!).

.

Het vrijwilligerswerk op de yogaschool loopt intussen lekker, ik heb het er erg naar mijn zin. In ruil mag ik gratis yogales volgen, dus iedereen heeft er baat bij! Verder ben ik een toegewijde hondenuitlater geweest – hoeveel aanspraak je krijgt als je met een hond loopt! Iedereen die eenzaam is zou ik het advies geven om een hond te lenen. Zorg er dan welvoor dat je weet hoe oud hij is en wat voor een ras enz., want het is suf als je al die vragen niet kunt beantwoorden (sprak zij uit ruim opgedane ervaring…!).

Bruce en Siegrun zijn weer terug van hun vakantie in Europa, die ze deels met mijn ouders hebben doorgebracht. Leuk om hun foto’s te zien met daarop twee hele bekende gezichten!

.

Op mijn lijstje voor-het-eerst-in-mijn-leven-gedaan kan inmiddels ook “sushi maken” worden geschreven. Ik had wat mensen uitgenodigd en dacht dat het wel leuk zou zijn om sushi voor ze te maken. Halverwege de voorbereidingen realiseerde ik me, dat als de rijst mislukte, de hele avond in de soep zou lopen. Hoe meer ik op internet las over sushirijst maken, hoe minder ik het zag zitten… Maar wie A zegt, moet ook B zeggen, dus toch maar doorgezet en… de rijst lukte precies goed en de sushi was heerlijk.

Leuke luitjes, sake erbij: ook zonder foto zien jullie het plaatje wel voor je, denk ik zo.

.

Darryn (die drumt in West Side Story) nodigde Heather en mij uit voor een “family & friends” optreden van de musical, een soort generale repetitie. Dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen. Ik had West Side Story nog nooit gezien en ik vond het héél erg tof. Vanavond is de officiele openingsavond, met aansluitend een feest voor de crew. Jullie mogen drie keer raden wie er wederom zijn uitgenodigd!

.

Morgen breekt officieel mijn laatste week in Australie aan! Ik heb in mijn blogjes nooit veel geschreven over de verdere reisplannen, omdat het meestal toch radicaal anders loopt dan ik verwacht. Wellicht tart ik nu het noodlot, maar ik waag het erop om jullie te vertellen dat ik volgende week naar Maleisie vlieg om daar nog even twee weken Stoere Dingen te gaan doen met Walter, alvorens ik weer terugkom naar huis.

.

p.s. Wie raadt als eerste waar BZT voor staat??

Siegrun en Bruce zijn inmiddels naar Europa vertrokken (o.a. voor een fietsvakantie met mijn ouders!), dus ik heb het huis voor mezelf. Siegrun wilde niet dat ik eenzaam was hier, dus ze stelde voor dat ik hier couchsurfers zou ontvangen in de tijd dat zij weg zijn. Dat liet ik me geen twee keer zeggen, Holly en Richie (een Brits stel van 26) zijn een paar dagen komen logeren. Vanaf het moment dat ze binnenkwamen was het huis vol met gelach, leuke gesprekken en goed eten. Ze blijven nog een paar weken in Sydney, dus we zijn gelukkig nog niet van elkaar af. Twee andere mensen die ik regelmatig zie zijn Heather (Amerikaanse, werkt hier sinds anderhalf jaar) en Darryn (drummer in West Side Story, woont hier zolang de show in Sydney speelt). Ik geniet ervan om nu langer op een plaats te zijn en mensen echt te leren kennen, het maakt dat ik me hier goed thuis voel.

.

Het WK leeft hier ook enorm, op diverse plaatsen in de stad zijn megagrote schermen waar mensen samen de wedstrijden bekijken. Als Nederland om 20.30 voor de televisie zit, is het hier 4.30 ‘s morgens, dus je moet de wedstrijden wel erg graag willen zien om er zo vroeg voor op te staan. Ik kijk normaal gesproken niet eens voetbal als het op een normaal tijdstip wordt uitgezonden, dus ik peins er niet over om er midden in de nacht voor op te staan hier!

.

Desondanks was ik het afgelopen weekend toch om 4.30 uur op, ik heb namelijk weer een Vipassana meditatie cursus gedaan, ditmaal een soort “opfriscursus” van drie dagen. Het meditatiecentrum bevond zich in de Blue Mountains, een natuurpark dat maar twee uur treinen van Sydney afligt (en ik betaalde maar $7,80 = €5,50 voor een enkeltje, daar mag de NS een voorbeeld aan nemen!). Na de eerste meditatie ‘s morgensvroeg werden we getrakteerd op de mooiste zonsopgangen, prachtige kleuren aan de hemel en op de voorgrond de bergen. ‘s Avonds hetzelfde liedje bij de zonsondergang, met daarbij nog zo ongeveer 1.394.203 sterren, wauw! Zodra de zon onder was, was het superkoud: slaapzak, deken, legging aan onder mijn pyjama en een kruik in bed! Ik geloof dat het wel anderhalf jaar geleden is dat ik het zo koud heb gehad.

.

De dag dat de meditatie eindigde kwam Rosie (dochter van Siegrun en Bruce, wiens plek ik inmiddels volledig heb overgenomen: ik slaap in haar bed, draag haar kleren en schoenen!) naar de Blue Mountains, we hebben de nacht doorgebracht in een gezellig hostel en de dag daarna zijn we gaan wandelen. Was erg mooi en super gezellig. Onvoorstelbaar dat zo’n ruige natuur zich zo dicht bij de stad bevindt, ik ben zeker van plan om er nog vaker naartoe te gaan.

.

En dan de uitslag van de verkiezingen…. ik ben me rot geschrokken!! Het is erg raar om tussen allemaal niet-Nederlanders te zitten, niemand praat erover of weet er ook maar iets van. Dus, of ze er nu op zaten te wachten of niet, ik heb mijn vrienden hier inmiddels volledig op de hoogte gebracht van de Nederlandse politiek.

De uitslag draagt bepaald niet bij aan mijn zin om weer terug naar Nederlandte komen, maar gelukkig zijn er nog een he-le-boel andere redenen (jij, en jij en jij, en hij en zij en jullie…) waarom ik WEL terug wil. Toen ik vertrok leek 10 maanden oneindig, en nu… staat er opeens een heuse terugkeerdatum in mijn agenda! Op 28 juli, (foutje foutje foutje… tijdsverschil, nachtvluchten, aansluitingen en wazige Evelines zorgen er samen voor dat ik me een dagje vergist heb! ik kom aan op 27 juli!!) lieve vrienden en familie, zet ik weer voet op Nederlandse bodem. En mijn gevoelens daarbij? Heeeel erg dubbel!

‘t Is een tijdje geleden dat ik voor het laatst wat heb laten horen, ik moet zelf nu ook even gaan graven wat er sindsdien allemaal gebeurd is. Het universum heeft goed geluisterd naar mijn geklaag over de hitte in het tropische Cairns: toen ik in Sydney aankwam, regende het pijpestelen en dat is het sindsdien (in meer en mindere mate) blijven doen. Siegrun meent dat alle regenrecords worden verbroken deze winter! Een ander idee van haar is om hier een leuke vent voor mij te zoeken, zodat ik nog wat langer blijf (ik help wat in het huishouden en dat bevalt wel, geloof ik..!).

.

Hoewel de regen natuurlijk niet leuk is, zijn er nog genoeg zonnige dagen om erop uit te gaan en er is hier genoeg te doen! De Biennale, een tweejaarlijks kunstfestival, is aan de gang, dus ik laat me lekker onderdompelen in allerlei kunsttentoonstellingen. Afgelopen week ben ik ook naar een voorstelling in het Opera House geweest, ik heb genoten van the Australian Chamber Orchestra, waaaaauuuuwwww! Ze speelden een stuk dat gecomponeerd was door de gitarist van Radiohead en twee klassieke stukken (van Schubert en Brahms) (klik hier voor een video).

.

Verder heb ik me een biebkaart geregeld (jippie!), bezoek ik couchsurfmeetings (frisbee in het park, film kijken, wandelingen, etc.) en vanaf morgen begin ik hopelijk ook met vrijwilligerswerk bij de ashram waar ik yogales volg. Op de foto een indruk van het lichtfestival waarbij video’s worden geprojecteerd op het Opera House en andere gebouwen.  Van deze kerk heb ik serieus 40 foto’s gemaakt, zo mooi was elke nieuwe projectie.

.

Een klein probleempje was de inhoud van mijn garderobe… tijdens de maanden in Azie had ik genoeg aan t-shirtjes en flipflops. Winters Sydney vraagt om een ietwat andere aanpak. Dat – en de uitverkoop – gaf me natuurlijk het perfecte excuus om flink te gaan shoppen, op zoek naar warme kleren. Aangevuld met wat truien van Siegrun en schoenen van Rosie (haar dochter) sta ik er de komende weken weer patent op!

.

Tsja en mijn verdere bezigheden… de laatste afleveringen van Lost kijken, rennen, koken – dat doe ik in Sittard ook allemaal, dus dat lijkt me nou niet bijzonder boeiend om over te bloggen. Een grappig weetje over Australie dan maar, om mee af te sluiten: de meeste mensen hebben thuis geen slot op de wc of badkamer. In de regel is het bezet als de deur dicht is, of als je een lichtstreep onder de deur door ziet komen.

.

p.s. Op de laatste foto zien jullie hoe de Harbour Brigde eruit ziet als je paddo’s hebt gebruikt (of als je gewoon heel braaf met de instellingen van je camera hebt zitten spelen…)

Wij zijn wat te nuchter voor een tranentrekkende scene uit “Hello Goodbye”, maar we hebben uitgebreid geknuffeld op de luchthaven in Melbourne! Heerlijk om Mieke en Gidion weer te zien, na 7 maanden hebben we heel wat bij te kletsen. De avond voor vertrek was Gidion aangereden, dus ze moesten nog halsoverkop naar het ziekenhuis. niet bepaald een relaxed afscheid van Nederland dus. Zijn auto ligt in de prak, maar hijzelf is gelukkig okee.

.

Na een dagje wennen-aan-het-Australisch-accent, sightseeing in Melbourne en he-jullie-zijn-er-ECHT, gingen we de Great Ocean Road doen, een weg langs de zuidkust van Australie met prachtige uitzichten op… jawel: de oceaan! We mochten Simone’s auto lenen, dus dat was ideaal. We hebben drie dagen gereden, af en toe stopten we ergens om een stukje te wandelen of om gewoon nog langer van het uitzicht te kunnen genieten. Na 3 dagen, zo’n 600 kilometer, 6 warme chocomels (de tweede dag was het koud en nat!!), ontelbare mooie uitzichten, 1 paar natte voeten (ik laat maar even in het midden van wie dat paar voeten was…) en precies 374 melige grapjes waren we weer terug in Melbourne.

.

We vlogen door naar de ouders van Simone (Siegrun en Bruce, vrienden van mijn ouders) in Sydney. We hebben ons laten verwennen door Siegrun, die al haar kookkunsten op ons leek te willen uitproberen. Haar andere hobby is het hetplannen van uitjes en vakanties, dus voor reisadvies hoefden we niet ver te gaan. Natuurlijk hebben we de Harbour Brigde en het Opera House bewonderd, de foto’s staan helaas op de camera van Gidion en Annemiek, dus jullie moeten even je creativiteit laten werken:

* google een foto van het Opera House en print deze

* print de foto van Annemiek, Gidion en mij

* knip A&G&mij uit (netjes langs de lijntjes!)

* plak ons voor het Opera House

* nu heb je de klassieke wij-zijn-in-Sydney-geweest foto geproduceerd die eigenlijk bij dit blogje zou moeten staan

Hartelijk dank voor jullie medewerking.

.

We hebben een aantal stranden in Sydney gezien en ik heb zelfs nog een bikini gescoord – in de uitverkoop, want het wordt hier winter! In de bus viel ons op dat mensen de buschauffeur bedanken bij het uitstappen. Deze vriendelijkheid zie ik op verschillende plaatsen, zo vraagt men bij de kassa bij de kassa niet alleen naar hoe het met je gaat, maar men luistert ook nog echt naar het antwoord! Mensen zeggen constant “no worries” en lijken er ook echt naar te leven.

Rosie (de andere dochter van Siegrun en Bruce) nam ons een dag op sleeptouw, met o.a. een fietstocht die ik behoorlijk

wist te verpesten door mijn fietstas kwijt te raken, met daarin veel geld (net gepind), creditcard en paspoort. Wat was ik opgelucht toen we hem terugvonden in het park – dankjewel alle lieve mensen uit Sydney die hem niet hebben meegenomen.

Een dag na de vlucht van Annemiek en Gidion nam ik ook het vliegtuig naar Cairns, in het noordoosten van Australie. Het is een vlucht van ruim drie uur, maar voor mijn gevoel is het niet ver, omdat ik gewoon in Australie blijf, raar hoe dat werkt in zo’n enorm groot land!