Hier nog een laatste berichtje vanuit Zitterd, geschreven door jullie stuiterbal-met-achtbaankriebels-in-de-buik!
Mijn afscheidsfeestje was suuuper, hoewel de mascara af en toe op mijn knieën hing… Het is erg raar om zo super enthousiast te zijn omdat ik op het punt sta mijn droom te verwezenlijken én tegelijkertijd erg verdrietig omdat ik iedereen die ik lief heb zo lang niet ga zien.
Vandaag al m’n spulletjes in mijn rugzak gepropt (het paste!), afscheid genomen van mijn oma en genoten van mijn laatste avondmaal (zelfgesneden frieten van de pap!). Tussen het heen en weer stuiteren door ben ik nu een zak pepernoten aan het eten, normaal gesproken een doodzonde in begin oktober, maar ik hoop dat jullie mij vergeven wegens de omstandigheden
Vanavond nog even lekker ouderwetsch gezellig naar Ernesto’s en dan morgen…

Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik echt een gruwelijke rothekel heb aan administratieve regelarijen. Ik heb nu twee maanden extra de tijd gehad om al dat gedoe te regelen, en ik heb 1,5 maand daarvan besteed aan het bedenken van zeer legitieme redenen waarom ik het allemaal best even tot morgen kon uitstellen. Met als resultaat dat ik de laatste dagen bijna een directiesecretaresse voelde, zo veel tijd heb ik besteed aan het bellen en mailen met instanties, informatie googelen, brieven schrijven, enz. Maar – wat geregeld moet worden, is nu geregeld, JOEHOE!! (Wat overigens erg fijn was (NOT!!) dat zowel mijn creditcard als mijn pinpas twee weken geleden unaniem besloten om ermee te kappen…)

‘t Is heel raar dat het vertrek nu in één keer zo ontzettend dichtbij komt. Toen ik door het ongeluk alles moest uitstellen leek het nog een eeuwigheid te duren en nu heb ik ‘opeens’ vandaag al mijn laatste werkdag gehad. Ik moet zeggen dat mijn nachten ook steeds korter worden, omdat ik meer tijd besteed aan woelen en draaien dan aan daadwerkelijk slapen :-S
Ook in mijn omgeving houd ik de gemoederen bezig, zelf ‘s nachts:
- mijn collega Resi had gedroomd dat ze bloemen ging halen voor mij afscheid en dat ze boos werd op de bloemist: “Nee, ik moet niks met roze erin hebben, het moet is sprankelends zijn!”
- mijn oma droomde dat ik mijn vliegticket had doorverkocht aan iemand anders (wishful thinking..!)
- (deze is echt hilarisch) Annemiek had gedroomd dat ik op weg naar het vliegveld vertelde dat we naar een andere gate toe moesten. Ik had me namelijk bedacht en had besloten om 9 maanden in een all-inclusive dichtbij hotel in Turkije te gaan zitten.

Nog vier dagen… met nog een heleboel keren afscheid nemen en dan… de sprong in het diepe! Voor iedereen van mijn generatie: kennen jullie Peter-Jan Rens nog met dat programma dat dromen in vervulling liet gaan? Ik voel me nu zoals de kinderen die op de rand van die bak / zwembad stonden, tegen wie Peter-Jan Rens dan zei: “We staan op de rrrrand van het avontuurrrr en we springen naarrrr… Bangkok!”. Om de herinnering weer even op te halen, bekijk in dit filmpje het stukje vanaf 5.50

Het ene moment denk je na over of je via Laos of via Vietnam naar Cambodja wil reizen, het volgende moment is het al héél wat als je door de Lisztstraat naar huis wordt geduwd ipv over de Churchilllaan!

Nou ja, schijnbaar heb ik nog wat uit te zoeken hier in Sittard, mijn ongeluk zal ergens goed voor zijn. Dat besef maakt dat ik me er – na een paar stevige GVD’s en dikke tranen – redelijk gemakkelijk bij kon neerleggen dat ik mijn vertrekdatum uit moet stellen. Waar ik me veel minder goed bij kon neerleggen is dat ik voor elk wissewasje afhankelijk was van iemands hulp.  Gelukkig ben ik gezegend met veel lieve vrienden en familie, die me zo ongeveer bedolven hebben onder de kaartjes, smsjes, telefoontjes, enz. Dank je! Deed me erg goed!!

Inmiddels heb ik nu alweer een week  loopgips! Ik had erg veel geluk in het ziekenhuis. Een Belgische dokter kwam zich met mij bemoeien en die had een wat andere visie dan zijn Nederlandse collega. Dankzij hem heb ik nu een soort van flexibel gips, waarmee ik zelfs mag zwemmen! Ik kan nu – weliswaar op bejaardentempo – bijna alles weer (eigenlijk alleen niet springen, op mijn tenen staan, auto- en motorrijden).

Om voor het eerst weer te gaan staan op mijn gebroken enkel deed veel pijn en ik vond het ook lastig om weer te vertrouwen op mijn been. Maar voordat de avond om was, liep ik al het restaurant binnen waar ik met mijn ouders ben gaan eten om het loopgips te vieren – en om ze te bedanken dat ze me drie weken “de vot nao höbbe gedragen”!

Nadat mijn gips eraf is, moet ik nog zo’n zes weken revalideren (ik sloeg steil achterover toen ik dat hoorde… ik dacht: bot is dan weer heel, dus Eef kan alles weer — niet dus), we zitten dan in begin oktober! Mijn nieuwe vertrekdatum wordt dan ook zondag 4 oktober 17.20 uur!

Maar voor die tijd ga ik eerst nog naar Pinkpop, Berlijn, misschien nog naar Lille en… oh ja.. ook nog een maand werken!

Dan nog een paar Boeiende Ontdekkingen die ik de afgelopen weken gedaan heb:

- winkelen met een rolstoel is NIET leuk (althans niet als je zo’n leending hebt dat net zo soepeltjes rijdt als een gemiddeld winkelwagentje van de Nettorama)

- ik ben nog veul stoerder dan jullie allemaal dachten, want ik durf zelf spuitjes in mijn buik te zetten! (de eerste paar keer stopte ik per ongeluk met ademhalen, inmiddels gaat het goed)

- je wordt niet automatisch helemaal zen als je drie weken niks te doen hebt

- iedereen die me heeft gezegd dat haren onder gips niet snel groeien omdat er weinig lucht bij komt heeft ONGELIJK!!

… while you’re busy making other plans!

(klik hierrr voor een toepasselijk achtergrondmuziekje)

Gisteravond rende ik de trap af en struikelde daarbij over een boek dat ik daar even had geparkeerd. Ik donderde een halve trap naar beneden en het deed erg veel pijn. Eerst lang en goed gekoeld en daarna ben ik met het pootje omhoog en ingezwachteld gaan slapen. Vanmorgen heeft mam me met de auto naar het werk gebracht, ik strompelde naar mijn klasje toe en heb zo goed als het kon nog wat les gegeven. Mijn been werd toch wel erg dik en deed veel pijn, dus ik besloot om toch maar even naar de huisarts te gaan. Die vertrouwde het niet en stuurde me door naar het ziekenhuis voor foto’s.

En wat bleek… ik had mijn enkel gebroken! 11 augustus mag ik nog niet vliegen, dus ik moet mijn plannen gaan bijstellen.

Ik weet nu nog niet precies hoe & wat, ben nog een beetje suf van al het gedoe, de schrik en de pijn. Morgen ga ik me eens wat dingen op een rijtje zetten. Ik ben in ieder geval erg blij dat ik al mijn spullen al had ingepakt en dat ik al bij mijn ouders woonde.

(het betreffende boek was trouwens van Stieg Larsson, wel een aanrader!)

Hoeveel bh’s neem ik mee? En welke dan? En mijn bergschoenen? Zijn veel te zwaar, maar ze lopen zo fijn! Welke malariapillen ga ik slikken (en ga ik dan voor de onbetaalbare zónder bijwerkingen OF voor de betaalbare met gratis kans op nachtmerries en angstaanvallen?). Ga ik überhaupt wel malariapillen slikken? Waar ligt dat kaartje van de GGD over malariagebieden ook alweer? Zou de ANWB winkel op koopzondag geopend zijn, dan haal ik even een internationaal rijbewijs? In welke verhuisdoos heb ik de sleutel van de meterkast liggen (ik moet de meterstanden nog doorgeven)?

Heeft een Echte Backpacker eigenlijk mascara en drie paar oorbellen bij zich?? (staat toch echt wel op mijn packlist!) En zou het verstandig zijn om mijn gebit nog even te laten checken voordat ik vertrek? Ga ik nog langs de Hair Planet of neem ik mijn gespleten haarpunten gezellig mee op reis?  Hoe zet ik eigenlijk foto’s op mijn website? En hoe kom ik aan een goedkoop Office pakket voor op mijn reislaptopje? Heeft het trouwens nog nut om dit t-shirtje te strijken of doe ik het toch niet meer aan de komende zes weken? Heb ik al mijn abonnementen al opgezegd? Is het handig om nog een andere creditcard aan te schaffen? Hoe weet je eigenlijk of je knokkelkoorts hebt? Hoorde ik daar Placebo op de radio? Wil ik mee, op mijn iPod!

Dit was het resultaat van 5 minuten opschrijven wat er allemaal door mijn hoofd schiet. Als ik klaar ben met voorbereiden heb ik wel een jaar nodig om bij te komen, haha! Ik sta overigens open voor suggesties en antwoorden op deze vragen (vooral die over de sleutel van de meterkast….)

p.s. De foto midden in mijn blog geeft het antwoord op de vraag “En kan ik ook foto’s op mijn site zetten??” (antw = ja, maar ik krijg hem niet naar de rechterkant verschoven )

Hello Eef,

welcome to your very own, brand new travel blog! This is my present to you, from one traveler to another and from one friend to another. Keep your travels blogged here and you will always have a nice diary to look back at. In addition, your friends and family don’t have to wonder where you are, they can just look here!

Hope you will use it religiously and keep us all up to date on what’s happening in your travels. You are leaving on August 11th, which gives you a full 2 months to blog about all your experiences before leaving!

Have fun, hope you like it!

Walter