De twee weken in het weeshuis “Baan Doi” zijn alweer bijna voorbij. Even een korte introductie:
\”Baan Doi\” is een organisatie die zorgt voor HIV-geïnfecteerde kinderen, ze krijgen hier medische verzorging, een goede opleiding en een warm en gezellig onderkomen.
Sommigen kinderen hebben geen bewijs dat ze in Thailand geboren zijn en daarmee geen recht op vergoeding van de medische kosten. Barbara en Graziella (26 en 27 jaar, uit Oostenrijk en Zwitserland) hebben de organisatie samen opgezet en ik ben erg onder de indruk van wat allemaal voor elkaar hebben gekregen.
Ze begonnen met hun eigen geld, nu krijgen ze ook geld van vrienden, familie en sponsoren. Ze zijn bezig om een geregistreerd te worden als een officiele NGO (Non Governmental Organisation = goede doelen organisatie).
Als ik de verhalen hoor over hoe de kinderen eraan toe waren toen ze pas hier aankwamen, kan ik bijna niet geloven dat het om dezelfde kindjes gaat die nu hier wonen. Ze zijn heel erg opgeknapt en erg vrolijk!
.
Samen met Barbara woon ik in een huisje dat ongeveer 15 minuten lopen van het kindertehuis af ligt. Omdat het nu “hot season” is, is er minder water beschikbaar in het dorp. Twee keer per dag is er stromend water en wel om 5.00 en om 17.00 uur, lekker praktisch. Gelukkig kunnen we douchen op het terrein van het kindertehuis.
Binnenkort begint de vakantie en ze vroegen mij om een project op te zetten rondom water. Hartstikke leuk! Verder heb ik met de kinderen cake gebakken, hun tekeningen bewonderd, ze door de kamer rondgeslingerd, enz. Ook heb ik de folder van Baan Doi in het Nederlands vertaald en voor het eerst in vijf
maanden weer gekookt… wat had ik dat gemist! (als ik terugkom word ik kok)
Het is een beetje aanpassen hier, met de Thaise ingrediënten en keuken. Op een dag wilde ik iets maken met kip, dus Graziella nam van de markt precies mee waar ik om had gevraagd: kip… met de klauwen er nog aan. Helaas… ik ben te westers om daarmee te koken, het werd een vegetarisch diner die avond!
.
Ik heb een hele leuke tijd gehad hier, ik kon goed opschieten met Barbara en Graziella, de kindjes zijn superlief en ik vond het ook lekker om tijdelijk weer
even een eigen huisje (zie foto) te hebben. Met Graziella ben ik regelmatig gaan hardlopen, de omgeving is hier zooo mooi, ik wist tijdens het rennen soms niet of ik naar links of naar rechts moest kijken. Barbara heeft een opleiding gedaan in Chinese geneeskunst, waar ze me veel interessants over verteld heeft.
Eergisteren kwam Graziella erachter dat ze zwanger is! Erg leuk en bijzonder om dat van zo dichtbij mee te maken.
.
Thailand heeft een rare regering. De voormalige minister-president Thaksin heeft tijdens zijn regeerperiode een ontwikkelingsproject opgezet. Elke provincie kreeg zijn eigen project, de regio waar ik nu ben richtte zich op de verkoop van aardbeien en plaatselijk geproduceerde wijn. Mensen kregen een lening om hun eigen kraam om te zetten – klinkt als een strak plan, totdat je het vervolg hoort. De principes van monopolie en concurrentie kennen ze hier niet: langs de weg staan tientallen kraampjes die niet alleen precies hetzelfde verkopen (wijn en aardbeien), maar ook nog eens precies hetzelfde uitzien. Bovendien is de kwaliteit van de producten slecht, ik heb nooit ook maar een
klant iets zien kopen. Thaksin is inmiddels niet meer aan de macht (hij is onlangs veroordeeld voor corruptie) en de mensen hier zien hem als hun held: van hem kregen ze geld! En nu hij er niet meer is, hebben ze problemen met de regering omdat ze het startkapitaal niet terug kunnen betalen. Dat ze dat ook hadden moeten terugbetalen als Thaksin WEL nog aan de macht was geweest, zien ze niet in.
Over een paar dagen ga ik weer terug naar Bangkok en er wordt gewaarschuwd voor hevige demonstraties van zowel aanhangers als tegenstanders van Thaksin, ik hoop dat het meevalt en dat ik er geen last van zal hebben.
Het bloed kruipt natuurlijk weer waar het niet gaan kan… ik ben aan het lesgeven! Veel mensen hier op de Organic Farm helpen mee aan het bouwen van een huis van klei, verzorgen de geiten of geven Engelse les aan de plaatselijke school. Ik informeerde of er mogelijkheden waren voor mij en jawel – de Zweedse jongen die deze week zou beginnen kwam een paar dagen later, dus ik kon zijn lessen overnemen.
Een korte lesinhoud en summiere informatie over de klas – en daar werd ik het diepe ingegooid. Al mijn onderwijservaring vanuit Nederland heb ik opzij moeten zetten, want het is allemaal compleet anders. Het moeilijkste zijn de ochtendklassen op de basisschool. Hun Engels niveau is zo laag dat er eigenlijk geen echte communicatie mogelijk is. Mijn hele arsenaal aan leerzame spelletjes was dus tamelijk nutteloos, want het is moeilijk iets uit te leggen of voor te doen wanneer je eigen vocabulaire in Lao niet verder komt dan “hallo†en “dankjewelâ€.
Meer plezier had ik in de avondklassen, met kinderen van 16 – 18 jaar oud. Een typische vraag die ze mij meteen stelden was, uit hoeveel personen mijn familie bestaat (en 4 personen is echt belachelijk weinig, dus pap en mam dan weten jullie dat!!).
De manier van lesgeven is in mijn ogen erg ouderwets. Op een dag had ik een hele droge les over grammatica, waarbij mijn kinderen in Nederland na 10 minuten ofwel in slaap zouden vallen ofwel de tent zouden afbreken. Tot mijn grote verbazing vonden de kinderen het hier geweldig: ik heb ze de hele les kunnen boeien met rijtjes overschrijven van het bord, woorden nazeggen.en nieuwe rijtjes bedenken. Het grootste verschil met Nederland is dat de kinderen niet worden opgeleid om zelf na te denken. Dat is niet mijn manier, maar ik realiseer me dat ik met zo’n korte aanwezigheid geen verschil kan maken hierin.
Buiten het lesgeven om geef ik veel massages! Ik ben blij dat ik veel kan oefenen en de mensen hier zijn natuurlijk erg gewillig om als oefenobject te dienen. Elke dag vertrekken en arriveren weer nieuwe mensen, dat maakt het erg gezellig. De omgeving is heel mooi, er stroomt een riviertje en er zijn prachtige bergen. Ondanks dat ik een kamer heb, heb ik het gevoel dat ik aan het kamperen ben. De boerderij is bijna hemel op aarde, behalve dan tussen 11.00 en 18.00 uur, wanneer de omgeving wordt ondergedompeld in partyhits van Oasis en Lily Allen. 99% van de toeristen die in Vang Vieng komen gaat hier tuben, dat houdt in dat je in een grote band over de rivier gaat. Langs de rivier zijn allemaal provisorische barretjes, waar ze KEIKARDE muziek draaien en waar flink gedronken en gedanst wordt. Van de ene kant hartstikke leuk en het brengt natuurlijk veel geld in het laatje, maar van de andere kant is het contrast met de plaatselijke bevolking en de omgeving wel erg groot. Corruptie maakt het onmogelijk om tot een compromis te komen, wat me wel laat nadenken over hoe het er over een paar jaar aan toe zal gaan…
Ik ben nog wezen fietsen met Julia uit Italie. Het was prachtig, we hebben gezwommen in de “blue lagoon†en hebben een indrukwekkende grot bezocht. Ik zou jullie heel graag de foto’s laten zien, maar daarvoor moet ik even wachten op een betere internetverbinding.
Tot slot nog een paar wetenswaardigheden:
- Laotianen kennen geen Limburgs kwartiertje maar een Laotiaanse anderhalf uur. Alles duurt hier gemiddeld vier keer zo lang als je zou verwachten (het is dus niet erg handig om je eten pas te bestellen op het moment dat je rammelt van de honger – ja, ik spreek uit ervaring…!)
- Ze werken de hele week door, ook de weekends. Ze hebben vrij met volle maan en nieuwe maan.
- Ze kunnen zich niet voorstellen dat westerse mensen geen rijstvelden hebben naast hun normale baan. Want waar haal je dan je eten vandaan als er niks meer in de supermarkt is?
- Blijkbaar zijn er in het centrum van Vang Vieng ooit een paar toeristen geweest die positief reageerden op oude afleveringen van Friends want nu worden in letterlijk elk guesthouse en elke eettent constant afleveringen getoond
- Ik heb vanmorgen maar liefst 2,5 miljoen kip van de bank gehaald (dat was 200 euro)
Vanuit Nong Khai staken we de Friendship Bridge over, naar Laos. Laos is een van de armste landen van de wereld. Het is een Franse kolonie geweest, vandaar dat de straten hier rue, avenue en promenade heten en dat men hier stokbrood verkoopt. Ook de architectuur doet soms Frans aan, ik vind het leuk om Europese tintjes te zien in een Aziatisch land. Ook de Amerikanen hebben hun stempel op het land gedrukt, zij het op een minder prettige manier… Om het communisme tegen te gaan hebben ze hier oorlog gevoerd, waarbij ze gedurende 9 jaar lang voor gemiddeld 2 miljoen dollar per dag (!!) aan bombardementen hebben uitgevoerd. Nog steeds is het gevaarlijk om hier van de gebaande paden af te wijken, i.v.m. nog niet ontplofte mijnen.
Het geld in Laos is een verschrikking! De munteenheid is kip en je krijgt er 12.500 voor een euro. Muntjes hebben ze hier niet en op de bankbiljetten staat het bedrag in “onze†cijfers en in een ander cijferschrift, dus ik moet 20x kijken voordat ik weet of ik het bedrag bij elkaar heb.
Na drie nachtjes in de hoofdstad Vientiane wilde ik weer verder, maar het lot besliste anders: ‘s morgens bleek dat de harde schijf van mijn computer gecrasht was. Aangezien ik in de rest van Laos niet veel kansen verwachtte op een goede reparatie, besloot ik de computer hier weg te brengen en mijn vertrek uit te stellen.
De meneeer van de computerwinkel vertelde me dat er die avond een generale repetitie was voor de South East Asia Games (een soort Olympische Spelen in zuid-oost Azie). Wij op de fietsjes ernaar toe, maar het bleek wat verder te zijn dan we dachten… we hebben dik een uur gefietst en uiteindelijk kwamen we te laat aan…!
En als je de lokale mensen hier wilt laten lachen en zwaaien, moet je met twee witte mensen op een drukke weg buiten het centrum gaan fietsen. Ik heb nog nooit zoveel glimlachen mogen ontvangen
Laos is zelf overigens te arm om een stadium e.d. te bouwen, dus dat is allemaal gefinancierd door de buurlanden
Veel geld en flink wat bestanden armer vertrok ik een dag later toch nog met de bus op weg naar Vang Vieng. Nick blijft nog wat langer in Vientiane, ik vond het leuk om een tijdje met hem samen te reizen. Toen ik hem ontmoette had ik niet verwacht dat we bijna twee weken samen zouden reizen, ik dacht dat hij de zoveelste bierdrinkende Thailandganger was. Hij bleek echter veel meer te bieden te hebben, hij is erg artistiek (muziek, film, taal) en had interessante levensfilosofieën.
Onderweg naar Vang Vieng werd ik op prachtige uitzichten getrakteerd: bergen, meren, rotsen… Het uitzicht werd wat minder toen de meneer die voor mij zat begon over te geven en ik met mijn flipflops in de kots zat :-S
Om het – in mijn ogen – al te overdreven toerisme een beetje te vermijden, heb ik een plaatsje gezocht iets buiten het centrum. En hier zit ik nu, op de Organic Mulberry Farm tussen de geitjes, varkens, kippen en… uitzicht op prachtige bergen!
Nick langs de Mekong in Nong Khai (foto hoort dus eigenlijk bij het vorige stukje)
Ik had nog meer foto’s bij het stukje uitgezocht, maar de internetverbinding is hier zo slecht dat ik die maar even achterwege laat, misschien een andere keer!
maanden weer gekookt… wat had ik dat gemist! (als ik terugkom word ik kok)
even een eigen huisje (zie foto) te hebben. Met Graziella ben ik regelmatig gaan hardlopen, de omgeving is hier zooo mooi, ik wist tijdens het rennen soms niet of ik naar links of naar rechts moest kijken. Barbara heeft een opleiding gedaan in Chinese geneeskunst, waar ze me veel interessants over verteld heeft.
klant iets zien kopen. Thaksin is inmiddels niet meer aan de macht (hij is onlangs veroordeeld voor corruptie) en de mensen hier zien hem als hun held: van hem kregen ze geld! En nu hij er niet meer is, hebben ze problemen met de regering omdat ze het startkapitaal niet terug kunnen betalen. Dat ze dat ook hadden moeten terugbetalen als Thaksin WEL nog aan de macht was geweest, zien ze niet in.